«Η χώρα μας φαίνεται να μην είναι πλέον ελεύθερη αλλά να διοικείται επί της ουσίας από τους δανειστές μας»

Δριμύ κατηγορώ κατά του μνημονίου και της πολιτικής ηγεσίας της χώρας που με τις ενέργειες της προκάλεσε την οικονομική κρίση στην χώρα εξαπολύει η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος μέσα απο το φυλλάδιο της "Προς τον Λαό" που μοιράζετε στους Ναούς. «Η χώρα μας φαίνεται να μην είναι πλέον ελεύθερη αλλά να διοικείται επί της ουσίας από τους δανειστές μας», δηλώνουν οι συνοδικοί μητροπολίτες.

Η πολιτική ηγεσία της χώρας, που βρίσκεται στο στόχαστρο της Ιεράς Συνόδου, κατηγορείται ότι «δεν μπόρεσε να σταθεί υπεύθυνα απέναντι στο λαό, δεν μπόρεσε ή δεν ήθελε να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας, πρόβαλε λαθεμένα πρότυπα, καλλιέργησε τις πελατειακές σχέσεις, μόνο και μόνο γιατί είχε ως στόχο την κατοχή και τη νομή της εξουσίας». Πρόκειται όπως τονίζεται για «μια ηγεσία, που στην πράξη αποδεικνύεται ότι ουσιαστικά υπονόμευσε τα πραγματικά συμφέροντα της χώρας και του λαού. Και από την άλλη πλευρά, ένας λαός, εμείς, που λειτουργήσαμε ανεύθυνα. Παραδοθήκαμε στην ευμάρεια, στον εύκολο πλουτισμό, και στην καλοπέραση, επιδοθήκαμε στο εύκολο κέρδος και στην εξαπάτηση. Δεν προβληματιστήκαμε για την αλήθεια των πραγμάτων».
Ακόμη στο κείμενο της "Προς τον Λαό" η Ιερά Σύνοδος κάνει λόγο για τις «παθογένειες της κοινωνίας και της οικονομίας» και για «πρόσωπα στην πολιτική σκηνή του τόπου μας που είναι, εδώ και δεκαετίες, τα ίδια». Μάλιστα οι αρχιερείς αναφέρονται σε «εντολοδόχους» και διερωτώνται: «πως τότε υπολόγιζαν το πολιτικό κόστος, γνωρίζοντας οτι οδηγούν τη χώρα στη καταστροφή και σήμερα αισθάνονται ασφαλείς· γιατί ενεργούν ως εντολοδόχοι; Σήμερα γίνονται ριζικές ανατροπές για τις οποίες άλλοτε θα αναστατωνόταν όλη η Ελλάδα και σήμερα επιβάλλονται χωρίς σχεδόν αντιδράσεις».

Μιλώντας για τα μέτρα που εφαρμόζονται η Σύνοδος δηλώνει: «Τα απαιτούν οι δανειστές μας. Δηλώνουμε, δηλαδή, ότι είμαστε μια χώρα υπό κατοχή και εκτελούμε εντολές των κυρίαρχων - δανειστών μας».
Στην συνέχεια η Ιερά Σύνοδος κάνει αυτοκριτική και τονίζει: «Στην Σύνοδο της Ιεραρχίας εμείς, οι πνευματικοί σας πατέρες, κάναμε την αυτοκριτική μας, θελήσαμε να αναμετρηθούμε με τις ευθύνες μας και να αναζητήσουμε με τόλμη το μερίδιο της ενδεχόμενης δική μας υπαιτιότητας στην παρούσα κρίση. Ξέρουμε ότι κάποιες φορές σας πικράναμε, σας σκανδαλίσαμε ίσως. Δεν αντιδράσαμε άμεσα και καίρια σε συμπεριφορές που σας πλήγωσαν. Οι έμποροι της κατεδάφισης της σχέσης του λαού με την ποιμαίνουσα Εκκλησία του εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο και πραγματικά η κατασκευασμένα σκάνδαλα και προσπάθησαν να διαρρήξουν την εμπιστοσύνη σας στην Εκκλησία».

Μάλιστα η Σύνοδος καταλήγει ότι «η Εκκλησία είναι ο μόνος οργανισμός που μπορεί να σταθεί άμεσα δίπλα στον άνθρωπο και να τον στηρίξει».



«Το Βήμα»14/12/2010

Οι ολετήρες σωτήρες!

Πολιτικοί, πού δεν έχουν μέσα τους ιδανικά, αλλά κοιλιές και έντερα κατά την έκφρασι του μακαριστού Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου, χάριν των εαυτών τους και συγγενών και φίλων τους ρήμαξαν τα δημόσια ταμεία, υποδούλωσαν τη χώρα σε ξένους δανειστές, την εξευτέλισαν παγκοσμίως και με τα σκληρά οικονομικά μέτρα, πού λαμβάνουν, έχουν κάνει τους πτωχούς πτωχότερους, ώστε πολλοί να μη δύνανται ν' ανταποκριθούν σε στοιχειώδεις ανάγκες της ζωής και ν' άπελπίζωνται. Εξ αίτιας δε της καταστάσεως αυτής και της απελπισίας έγιναν και αυτοκτονίες.

Τί υπαγορεύει το αίσθημα του δικαίου; Την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Εν τούτοις κανείς δεν τιμωρείται, κανείς δεν περνάει τις πόρτες της φυλακής, και κανενός ή κολοσσιαία περιουσία, πού αποκτήθηκε με ατιμίες, δεν κατάσχεται. Εξοργιστική ή ατιμωρησία των ένοχων. Και έξοργιστικώτερο το ότι οι ένοχοι πολιτικοί, οι ολετήρες, παρουσιάζονται ως σωτήρες της Πατρίδος, ως μεσσίες. Και ομιλούν συνεχώς για τις θυσίες του λαού, ενώ οι ίδιοι δεν κάνουν θυσίες, εξακολουθούν να κατέχουν δεκάδες ακίνητα, να λαμβάνουν πάρα πολλές χιλιάδες ευρώ ό καθένας μηνιαίως, και να ζουν τρυφώντες, σπαταλώντες, άσωτεύοντες και διακυβεύοντες και αυτή την ύπόστασι της Ελλάδος. Αποδυναμωμένη, όπως έξ αιτίας τους κατάντησε ή Πατρίς μας, να προσευχώμεθα στο Χριστό, τον ένανθρωπήσαντα Θεό, να την σώση από εχθρούς και «φίλους». Μόνη έλπίς ό Χριστός.

«Ο ΣΤΑΥΡΟΣ»Δεκέμβριος 2010

Ο ιερέας των λεπρών

Ένα από τα ιστορικά στοιχεία που πληροφορούμαστε είναι ότι οι χανσενικοί που κατοικούσαν στη Σπιναλόγκα ήταν οργισμένοι με τον Θεό, για το λόγο ότι η ασθένειά τους ήταν μια μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία. Ένας Γεραπετρίτης παπάς τόλμησε να τους επισκεφθεί κάποτε και να λειτουργήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί, συντροφιά με τους νέους του κατοίκους. Λένε πως στην πρώτη Λειτουργία δεν πάτησε ψυχή. Οι λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τα κελιά τους την ψαλμωδία, κι άλλοτε την σκέπαζαν με τα βογκητά τους κι άλλοτε με τις κατάρες τους. Ο ιερέας όμως ξαναπήγε. Στην δεύτερη τούτη επίσκεψη ένας από τους ασθενείς πρόβαλε θαρρετά στο κατώφλι του ναού.
- Παπά, θα κάτσω στην Λειτουργία σου μ' έναν όρο όμως. Στο τέλος θα με κοινωνήσεις. Κι αν ο Θεός σου είναι τόσο παντοδύναμος, εσύ μετά θα κάμεις την κατάλυση και δεν θα φοβηθείς τη λέπρα μου.
Ο ιερέας έγνευσε συγκαταβατικά. Στα κοντινά κελιά ακούστηκε η κουβέντα κι άρχισαν να μαζεύονται διάφοροι στο πλάι του ναού, εκεί που ήταν ένα μικρό χάλασμα, με λιγοστή θέα στο ιερό. Παραμόνευσαν οι χανσενικοί στο τέλος της Λειτουργίας κι είδαν τον παπά δακρυσμένο και γονατιστό στην Ιερή Πρόθεση να κάνει την κατάλυση.
Πέρασε μήνας. Οι χανσενικοί τον περίμεναν. Πίστευαν πως θά ’ρθει τούτη τη φορά ως ασθενής κι όχι ως ιερέας. Όμως ο παπάς επέστρεψε υγιής και ροδαλός κι άρχισε με ηθικό αναπτερωμένο να χτυπά την καμπάνα του παλιού ναΐσκου.
Έκτοτε και για δέκα τουλάχιστον χρόνια η Σπιναλόγκα είχε τον ιερέα της. Οι χανσενικοί αναστύλωσαν μόνοι τους της εκκλησία και συνάμα αναστύλωσαν και την πίστη τους. Κοινωνούσαν τακτικά και πάντα κρυφοκοίταζαν τον παπά τους την ώρα της κατάλυσης, για να βεβαιωθούν πως το "θαύμα της Σπιναλόγκα"συνέβαινε ξανά και ξανά.
To 1957, με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών και την ίαση των λεπρών, το λεπροκομείο έκλεισε και το νησί ερημώθηκε. Μόνο ο ιερέας έμεινε στο νησί ως το 1962, για να μνημονεύει τους λεπρούς μέχρι 5 χρόνια μετά το θάνατό τους.

Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΣΕ Μp3 ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ-ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ

Ἡ Καινὴ Διαθήκη, ὁ ζωντανὸς Λόγος τοῦ Θεοῦ ἠχογραφήθηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, στὴ δημοτικὴ γλώσσα μὲ ἐξαιρετικὴ μουσικὴ ποὺ γράφηκε εἰδικὰ γὶ αὐτὸ τὸ σκοπό.

Σκοπός μας νὰ φτάσει ἡ Καινὴ Διαθήκη, τὸ πιὸ πολυδιαβασμένο βιβλίο ὅλων τῶν ἐποχῶν σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἀσφυκτιὰ σὲ ἕνα κόσμο χωρὶς ἐλπίδα. Νὰ φτάσει στὶς φυλακές, στοὺς τυφλούς, τοὺς ἄρρωστους, τοὺς ἡλικιωμένους, τοὺς νέους ἀνθρώπους. 22 ὧρες σὲ δύο Cd's Mp3 μέσα σὲ μία ἐξαιρετικὰ καλαίσθητη κασετίνα τὸ ὁποῖο ἀφοῦ διετέθη δωρεὰν σὲ 3.500 ἀντίτυπα καὶ θὰ διατεθεῖ σὲ ἄλλα 2000 ποὺ θὰ βρίσκονται μέσα σὲ εἰδικὰ Mp3 players/FM radio-εὐγενικὴ προσφορὰ τῆς μεγαλύτερης ἐταιρίας ἠλεκτρονικῶν στὴ χώρα, θὰ πωλοῦνται ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Βιβλικὴ Ἐταιρία στὴ συμβολικὴ τιμὴ τῶν 5,5 εὐρὼ ποὺ θὰ διατεθοῦν ἐξ' ὁλοκλήρου στὴν διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὴν συνέχιση τοῦ ἔργου ποὺ εἶναι ἡ ἠχογράφηση μὲ μουσικὴ καὶ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.

Αφιερωμένο σε όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1950-1980

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε...

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:

περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.
Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή...
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί… Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας : ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

http://www.newsbeast.gr/weird/arthro/83737/anekdoto-gia-osous-einai-gennimenoi-metaxu-1950-1980/

Ο Γέρων Νίκων για τις ηλεκτρονικές ταυτότητες...

http://www.youtube.com/watch?v=VM3tH2op5js&feature=player_embedded#!

Η ιστορία ενός μολυβιού.

- Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;

Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε:

Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:
- Όντως γράφω για σένα, Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κιαυτό.
Το παιδί, περίεργο, κοίταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.
- Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!
- Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.
Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα Χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε "Θεό" και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.
Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάω να γράφω και να χρησιμοποιώ την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για να σβήνουμε τα λάθη. Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.
Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει. Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.
Τέλος, η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι, λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης.

Του Paolo Coelho. πηγή: proslalia.blogspot.com