Η καταδίκη μετατρέπεται σε συγγνώμη, σε ζωή...σε Ανάσταση

Από το φως της Μεγάλης Πέμπτης - με το Μυστικό Δείπνο: την παράδοση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας - μπαίνουμε στο σκοτάδι της Μεγάλης Παρασκευής, στην ημέρα δηλαδή του Πάθους του Κυρίου, του Θανάτου και της Ταφής Του.Στην πρώτη Εκκλησία αυτή η ημέρα, η Μεγάλη Παρασκευή, ονομαζόταν «Πάσχα του Σταυρού».

Πραγματικά, αυτή η ημέρα, είναι η αρχή της Διάβασης, του Περάσματος, του οποίου το βαθύτερο νόημα θα μάς αποκαλυφθεί σιγά - σιγά, πρώτα στη θαυμαστή ησυχία του Μεγάλου και Ευλογημένου Σαββάτου και ύστερα, στη χαρά της Αναστάσιμης Ημέρας.

Ας δούμε πρώτα τι είναι αυτό το Σκοτάδι. Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι το σκοτάδι της Μεγάλης Παρασκευής δεν είναι απλά και μόνο συμβολικό ή αντικείμενο ανάμνησης. Πολύ συχνά, όταν συμμετέχουμε στις όμορφες και κατανυκτικές ακολουθίες αυτής της ημέρας, νιώθουμε την επιβλητική θλίψη που τις διακατέχει, αλλά ταυτόχρονα βιώνουμε και κάποιο αίσθημα αυτοθαυμασμού και αυτοδικαίωσης.

Πριν από δυο χιλιάδες χρόνια κάποιοι «κακοί» άνθρωποι θανάτωσαν το Χριστό. Σήμερα εμείς, οι «καλοί» Χριστιανοί, στολίζουμε πολυτελείς Τάφους στις Εκκλησίες μας! Δεν είναι αυτό τρανό σημάδι της καλοσύνης μας;... Ναι, αλλά η Μεγάλη Παρασκευή δεν ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με το παρελθόν.

Δεν είναι μια απλή ανάμνηση γεγονότων, αλλά είναι ημέρα που αποκαλύπτεται η Αμαρτία και το Κακό, ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία μάς καλεί ν' αναγνωρίσουμε την τραγική πραγματικότητά τους και τη δύναμή τους στον «κόσμο τούτο». Γιατί η Αμαρτία και το Κακό δεν εξαφανίστηκαν, αλλά, αντίθετα, αποτελούν ακόμα το βασικό νόμο του κόσμου και της ζωής μας.

Αλλά μήπως και μεις, οι αυτοκαλούμενοι Χριστιανοί, συχνά δεν έχουμε τη λογική του κακού που είχαν οι Αρχιερείς των Εβραίων, ο Πόντιος Πιλάτος, οι Ρωμαίοι στρατιώτες και όλο εκείνο το πλήθος που μισούσε, βασάνιζε και φόνευε τον Χριστό;

Ποια στάση θα κρατούσαμε άραγε αν ζούσαμε στα Ιεροσόλυμα την εποχή του Πιλάτου; Αυτή είναι μια ερώτηση που απευθύνεται στον καθένα μας μέσα από τις λέξεις των ύμνων της Μεγάλης Παρασκευής. Τούτη η ημέρα είναι πραγματικά η «ημέρα του κόσμου τούτου», κρίνεται ο κόσμος μας, αληθινά και όχι συμβολικά, και καταδικάζεται. Είναι μια πραγματική και όχι τελετουργικά καταδίκη της ζωής μας... Είναι η αποκάλυψη της αληθινής φύσης «του κόσμου τούτου» που προτίμησε τότε, αλλά και τώρα συνεχίζει να προτιμάει, το σκοτάδι αντί το φως, το κακό αντί το καλό, το θάνατο αντί τη ζωή.

Έχοντας καταδικάσει τον Χριστό σε θάνατο ο «κόσμος τούτος» καταδίκασε ταυτόχρονα και τον εαυτό του σε θάνατο. Στο μέτρο που και μεις αποδεχόμαστε το πνεύμα του «κόσμου τούτου», την αμαρτία του, την προδοσία του κατά του Θεού, είμαστε και μεις επίσης καταδικασμένοι. Αυτό είναι το πρώτο και φοβερά ρεαλιστικό νόημα της Μεγάλης Παρασκευής: μια καταδίκη σε θάνατο...

Αλλά αυτή η ημέρα, οπότε φανερώθηκε και θριάμβευσε το Κακό, είναι επίσης και ημέρα Λύτρωσης. Ο Θάνατος του Χριστού αποκαλύπτεται σωτήριος για μάς, γίνεται πηγή λύτρωσης. Και είναι αυτός ο Θάνατος σωτήριος γιατί είναι η πλήρης, η τέλεια και η υπέρτατη Θυσία. Ο Ιησούς Χριστός προσφέρει το Θάνατό Του στον πατέρα Του, τον προσφέρει επίσης και σε μάς.

Στον πατέρα Του γιατί, όπως θα δούμε παρακάτω, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να «πατήσει» (να καταστρέψει) το θάνατο, να σώσει τους ανθρώπους από το θάνατο. Αυτό είναι και το θέλημα του πατέρα: οι άνθρωποι να σωθούν από το θάνατο δια του θανάτου. Σε μάς προσφέρει ο Χριστός το Θάνατό Του γιατί στην πραγματικότητα ο Χριστός πεθαίνει αντί για μας. Ο θάνατος είναι ο φυσικός καρπός της αμαρτίας, είναι η τιμωρία σαν φυσική συνέπεια της αποστασίας.

Ο άνθρωπος διάλεξε να αποξενωθεί από τον Θεό, αλλά μη έχοντας ζωή αφ' εαυτού του, πεθαίνει. Στον Χριστό δεν υπάρχει αμαρτία, επομένως δεν υπάρχει θάνατος. Δέχεται όμως να πεθάνει για μάς, μόνο και μόνο γιατί μάς αγαπάει. Προσλαμβάνει και μοιράζεται μαζί μας την ανθρώπινη φύση μέχρι τέλους. Παίρνει επάνω Του την τιμωρία (θάνατος) που η ανθρώπινη φύση έχει να πληρώσει, γιατί ο Χριστός προσλαμβάνει ολόκληρη τη φύση μας μαζί με το φορτίο του ανθρώπινου ξεπεσμού.

Πεθαίνει ο Χριστός γιατί έχει ουσιαστικά ταυτίσει τον Εαυτό Του με μάς, έχει κυριολεκτικά επωμιστεί την τραγωδία της ανθρώπινης ζωής. Ο Θάνατος Του, λοιπόν, είναι η μεγαλειώδης αποκάλυψη της φιλανθρωπίας και της αγάπης Του.

Και επειδή ο Θάνατός Του είναι αγάπη, ευσπλαχνία, φιλανθρωπία, αλλάζει αυτόματα η φύση του θανάτου. Από τιμωρία γίνεται πράξη που αντανακλά αγάπη και συγχώρεση, δηλαδή ο θάνατος γίνεται το τέλος της αποξένωσης από τον Θεό και της μοναξιάς. Η καταδίκη μετατρέπεται σε συγγνώμη, σε ζωή...

π. Αλέξανδρος Σμέμαν

π. Νίκων πριν τα χρόνια του αντιχρίστου

http://www.youtube.com/watch?v=EryQGT_btC8&feature=player_embedded#at=496

Το μεγαλύτερο γεγονός της Ιστορίας

Το μεγαλύτερο γεγονός της Ιστορίας: Η Ανάσταση του Χριστού είναι το μεγαλύτερο γεγονός μέσα στην Ιστορία. Είναι αυτό που διαφοροποιεί τον Χριστιανισμό από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία. Οι άλλες θρησκείες έχουν αρχηγούς θνητούς, ενώ κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Αναστημένος Χριστός. «Ανάσταση του Χριστού» σημαίνει θέωση και ανάσταση της ανθρώπινης φύσεως και ελπίδα της θέωσης και ανάστασης της δικής μας υποστάσεως. Αφού βρέθηκε το φάρμακο, υπάρχει ελπίδα ζωής.

Δια της Αναστάσεως του Χριστού αποκτά άλλο νόημα και η ζωή και ο θάνατος. Ζωή σημαίνει κοινωνία με τον Θεό. Δεν είναι πλέον θάνατος το τέλος της παρούσας ζωής, αλλά η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Χριστό. Ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα δεν είναι θάνατος, αλλά προσωρινός ύπνος.

Η Ανάσταση του Χριστού δικαιώνει τη μοναδικότητα και αποκλειστικότητά Του ως Σωτήρα, ικανού να ζωοποιήσει αληθινά, να μεταγγίσει την καταλύτρια του θανάτου Ζωή Του στη φθαρτή ζωή μας. Ένας ο Χριστός, μία η Ανάσταση, μία και η δυνατότητα σωτηρίας-θέωσης. Γι' αυτό και προσανατολίζεται στον Χριστό η προσδοκία για την υπέρβαση των αδιεξόδων που συμμίγουν τη ζωή μας. Στον Χριστό των Αγίων, τον Χριστό της Ιστορίας.

Ο αλλοιωμένος «Χριστός» των αιρέσεων ή ο «σχετικοποιημένος» Χριστός του θρησκειακού συγκρητισμού της νεοεποχικής πανθρησκείας συνιστά απόρριψη του αληθινού Χριστού και της προσφερόμενης από Αυτόν Σωτηρίας. Ο Χριστός των Αγίων μας είναι ο Χριστός και της Ιστορίας και αποκλείει κάθε σύγχυσή Του με οποιαδήποτε λυτρωτικά υποκατάστατα που επινοούνται για την παραπλάνηση των μαζών. Διότι μόνο έτσι μπορεί η πλάνη να συντηρεί την απάτη, διευκολύνοντας την κυριαρχία αντίχριστων δυνάμεων (μπορεί να έχουν εισχωρήσει ακόμα και στην Εκκλησία) που σκορπίζουν μεν τον θάνατο, αλλά εμφανίζονται ως «άγγελοι φωτός» και «διάκονοι δικαιοσύνης».

Μέσα από την εμπειρία των Αγίων μας συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχουν τραγικότερες υπάρξεις από τους «μη έχοντας ελπίδα» - ελπίδα ανάστασης, βλέποντας τον βιολογικό θάνατο ως καταστροφή και τέλος. Σ' αυτή την τραγικότητα υποκύπτει δυστυχώς και η επιστήμη, αναζητώντας απεγνωσμένη μεθόδους για παράταση της ζωής και μεταδίδοντας την ψευδαίσθηση υπερνίκησης του φυσικού θανάτου. Εξίσου όμως τραγικοί είναι και όσοι - ακόμη και Χριστιανοί - παγιδεύονται στα στεγανά χιλιαστικών οραμάτων καθολικής ευημερίας και ενδοκοσμικής εσχατολογίας, χάνοντας το αληθινό νόημα της Ανάστασης και θυσιάζοντας το υπερκόσμιο στο ενδοκομικό και το αιώνιο στο πρόσκαιρο.
Η Ανάσταση του Χριστού ως ανάσταση και του ανθρώπου και σύνολης της κτίσης αποκτά νόημα μόνο στο πλαίσιο της Αγιοπατερικής σωτηριολογίας. Στη συσταύρωση δηλαδή και συνανάσταση με τον Χριστό. Έτσι βιώνει την Ανάσταση και ο Ελληνισμός στην ιστορική του πορεία. Πιστή στην Ανάσταση του Χριστού η Ορθοδοξία, έχει χαρακτηριστεί «Εκκλησία της Αναστάσεως», διότι οικοδομεί εκεί όλη την ιστορική της παρουσία, εμβολιάζοντας στη συνείδηση των Λαών της την αναστάσιμη ελπίδα, κάτι που φανερώνεται στην πολιτιστική της συνέχεια. Ανάμεσά τους και ο Ελληνικός Λαός έμαθε να διαλύει στο Φως της Ανάστασης τα σκοτάδια της δουλείας του, όπως στην Τουρκοκρατία, όταν στο «Χριστός Ανέστη» δεν απόσταινε να προσθέτει: «και Ελλάς ανέστη!» Και αυτό για τετρακόσια χρόνια ...;.

Σε αυτό το νοηματικό πλαίσιο κινείται η ελπιδοφόρα εκείνη πρόσκληση: «Δεύτε λάβετε Φως!». Είναι η πρόσκληση στο αναστάσιμο άκτιστο Φως, που το δέχονται όσοι έχουν καθαρίσει την καρδιά τους από τις κακίες και τα πάθη. Χωρίς την «κάθαρση» της καρδιάς, δηλαδή, τη μετάνοια, δεν μπορεί να κοινωνήσει κάποιος το Αναστάσιμο Φως. Μετάνοια είναι η υπέρβαση της αμαρτίας, της αιτίας κάθε θανάτου μας. Αυτό μας υπενθυμίζει διαρκώς ο περίεργος στα ώτα των αμύητων μοναστηριακός λόγος: «Ε, αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις»!

Του Πρωτοπρεσβύτερου π. Γεωργίου Μεταλληνού

Κοσμήτορος Θεολογικής Σχολής Αθηνών

Παρόμοια με... στερητικά σύνδρομα των ναρκομανών ή των καπνιστών αισθάνεται η πλειοψηφία των νέων όταν “είναι μακρυά” από τα τεχνολογικά gadgets τους.

Οι 4 στους 5 μαθητές που συμμετείχαν στην εν λόγω μελέτη ένιωθαν πανικό, σύγχυση, σημαντική ψυχική και σωματική αγωνία αλλά και ακραία απομόνωση, όταν αναγκάστηκαν να μη χρησιμοποιήσουν οποιαδήποτε τεχνολογική συσκευή για μια μόλις μέρα, σύμφωνα με τη βρετανική ιστοσελίδα telegraph.

Αυτό που προέκυψε από τη μελέτη ήταν ότι οι μαθητές δήλωναν “εθισμένοι” στη νέα τεχνολογία, δηλαδή στα κινητά τηλέφωνα, τα λάπτοπ, τις τηλεοράσεις αλλά και στα κοινωνικά δίκτυα όπως το facebook και το twitter, σε βαθμό που είναι εθισμένος με το τσιγάρο ένας καθημερινός καπνιστής ή ένας ναρκομανής με τη δόση του.

Η πλειοψηφία 1000 φοιτητών από δώδεκα Πανεπιστήμια οι οποίοι βρίσκονταν μεταξύ δέκα διαφορετικών χωρών (όπως η Βρετανία, η Αμερική και η Κίνα), δεν ήταν σε θέση να “αποφύγει” εθελοντικά τη χρήση τέτοιου είδους συσκευών για μία ολόκληρη ημέρα!

Το αποτέλεσμα της έρευνας ήταν απογοητευτικό: οι περισσότεροι φοιτητές απέτυχαν να αντέξουν ένα ολόκληρο 24ωρο χωρίς τις αγαπημένες τους συσκευές. Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε από το Διεθνές Πανεπιστημιακό Κέντρο για τα ΜΜΕ και τη δημόσια Ατζέντα(ICMPA) και Ακαδημίας του Σάλτσμπουργκ είχε τον τίτλο “ Ένας κόσμος χωρίς καλώδια”.

Οι λέξεις που χρησιμοποίησαν οι φοιτητές για να περιγράψουν τους εαυτούς τους και το τι ένιωθαν όταν ήταν “μακρυά” από τις ηλεκτρονικές συσκευές τους ήταν : νευριασμένος, σύγχυση, άγχος, ευερέθιστος, ανασφαλής, νευρικός, ανήσυχος, τρελός, εθισμένος, πανικόβλητος, ζηλότυπος, οργισμένος, μόνος, εξαρτημένος, καταθλιπτικός, νευρικός και παρανοϊκός.

“Είμαι εθισμένος. Δεν έχω ανάγκη από αλκοόλ, ούτε κοκαΐνη. Τα media είναι το ναρκωτικό μου. Χωρίς αυτά νιώθω ότι χάνομαι”, δηλώνει ένας βρετανός μαθητής ανάλογης έρευνας φανερώνοντας τις τρομακτικές διαστάσεις του ζητήματος.

Άλλοι παραδέχονται ότι περνούν έως και 15 ώρες την ημέρα μπροστά από τον υπολογιστή, την τηλεόραση, ή μιλώντας στο κινητό. Αυτή είναι και η “τροφή” τους από ότι φαίνεται!

Η ζωή των νέων, φαίνεται να είναι κυριολεκτικά “στην πρίζα”, αφού δεν μπορούν να διανοηθούν μια μόλις μέρας τους χωρίς την τεχνολογία κάτι που αρχίζει να ανησυχεί ιδιαίτερα ειδικούς και μη...

Ἡ δουλειὰ εἶναι εὐλογία

Γέροντα,παλιὰ ἔλεγαν: ''Καλύτερα νὰ λειώνεις σόλες παρὰ κουβέρτες''.Τί ἐννοοῦσαν; -Ἤθελαν νὰ ποῦν: ''Καλύτερα νὰ λειώνεις σόλες δουλεύοντας παρὰ νὰ μένεις στὸ κρεββάτι τεμπελιάζοντας''.Ἡ δουλειὰ εἶναι εὐλογία,εἶναι δῶρο Θεοῦ.Δίνει ζωντάνια στὸ σῶμα,φρεσκάδα στὸν νοῦ.Ἐὰν δὲν ἔδινα ὁ Θεὸς τὴν δουλειά,θὰ μουχλίαζε ὁ ἄνθρωπος.Ὅσοι εἶναι ἐργατικοί,ἀκόμη καὶ στὰ γεράματά τους δὲν σταματοῦν νὰ δουλεύουν.Ἂν σταματήσουν τὴν δουλειά,ἐνῶ ἀκόμη ἔχουν δυνάμεις,μελαγχολία θὰ πάθουν.Αὐτὸ εἶναι θάνατος γι' αὐτούς.Θυμᾶμαι,ἕνα γεροντάκι στὴν Κόνιτσα,κοντὰ ἐνενήντα χρονῶν,συνέχεια δούλευε.Τελικὰ πέθανε στὸ χωράφι,δύο ὧρες μακριὰ ἀπὸ τὸ σπίτι.

Ἐξάλλου καὶ αὐτὴ ἡ σωματικὴ ἀνάπαυση ποὺ ἐπιζητοῦν μερικοὶ δὲν εἶναι μία μόνιμη κατάσταση.Ἴσα-ἴσα ποὺ ξεχνοῦν τὸ ἄγχος τοὺς ἐκείνη τὴν ὥρα.Ἔχουν τὸ φαγητό τους,τὸ γλυκό τους,τὸ μπάνιο τους,τὴν ξεκούραση.Μόλις ὅμως τελειώσουν αὐτά,ζητοῦν ἄλλα ἀνάπαυση.Ἔτσι εἶναι συνέχεια στενοχωρημένοι,γιατί πάντα κάτι τοὺς λείπει,νιώθουν ἕνα κενὸ καὶ ἡ ψυχὴ τοὺς ζητὰ νὰ τὸ συμπληρώσει.Ἐνῶ αὐτὸς ποὺ κουράζεται μὲ τὴν δουλειὰ ἔχει μία συνεχῆ χαρά,τὴν πνευματικὴ χαρά.

-Γέροντα,ἂν ἔχεις πρόβλημα μὲ τὴν μέση,δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις ὁποιαδήποτε ἐργασία.-Καλά,καὶ ἡ μέση δὲν χρειάζεται ἄσκηση;Μία ἐργασία ποῦ εἶναι σὰν ἄσκηση γιὰ τὴν μέση δὲν βοηθάει;Κοίταξε νὰ σοὺ πῶ: Ἂν κανεὶς τρώει,πίνει,κοιμᾶται καὶ δὲν δουλεύει,παθαίνει ἕνα ξεβίδωμα καὶ θέλει ὅλο νὰ κοιμᾶται,γιατί τὸ σῶμα του,τὰ νεῦρα του,χαλαρώνουν.Φθάνει σιγὰ-σιγὰ νὰ μὴν μπορεῖ νὰ κάνει τίποτε.Μόλις περπατήσει λίγο,κόβεται.Ἐνῶ,ἂν δουλέψει λίγο καὶ κινηθεῖ,δυναμώνει καὶ στὰ πόδια καὶ στὰ χέρια.Βλέπεις,αὐτοὶ ποὺ ἀγαποῦν τὴν δουλειά,δὲν κοιμοῦνται πολὺ ἤ,ἀπὸ κούραση,μπορεῖ καὶ καθόλου νὰ μὴν κοιμηθοῦν,ἀλλὰ ἔχουν δυνάμεις,γιατί μὲ τὴν δουλειὰ ψήνονται καὶ δυναμώνουν σωματικά.

Ἡ δουλειά,εἰδικὰ γιὰ τὸν νέο,εἶναι ὑγεία.Ἔχω παρατηρήσει ὅτι...μερικὰ καλομαθημένα παιδιά,ὅταν πᾶνε στὸν στρατό,ψήνονται,σκληραγωγοῦνται.Ὁ στρατὸς τοὺς κάνει πολὺ καλό.Φυσικὰ αὐτὸ περισσότερο γινόταν παλιά.Σήμερα φοβοῦνται νὰ ζορίσουν τοὺς στρατιῶτες,γιατί μὲ λίγο ζόρισμα κόβουν τὶς φλέβες,παθαίνουν νευρικὸ κλονισμό...Ἐγὼ λέω στοὺς γονεῖς νὰ πληρώνουν κάποιον καὶ νὰ στέλνουν τὰ παιδιὰ τοὺς σ' αὐτὸν νὰ δουλεύουν,γιὰ νὰ ἔχουν τὴν ὑγεία τοὺς-φθάνει νὰ κάνουν μία δουλειὰ ποὺ νὰ τὴν ἀγαποῦν.Γιατί ἕνας νέος ποὺ ἔχει νεῦρο,ἔχει καὶ μυαλό,ἂν δὲν δουλεύει,γίνεται νωθρός.Ὅταν μάλιστα βλέπει τοὺς ἄλλους νὰ προκόβουν,μπερδεύεται ἀπὸ τὸν ἐγωισμό του καὶ δὲν εὐχαριστιέται μὲ τίποτε.Συνέχεια ἔχει λογισμοὺς καὶ τὸ μυαλὸ τοῦ κουρκουτιάζει.Ὕστερα πάει καὶ ὁ διάβολος καὶ τοῦ λέει: ''Χαμένε,τι ἀνεπρόκοπος ποὺ εἶσαι!Ὁ τάδε ἔγινε καθηγητής,ὁ ἄλλος ἔχει δική του δουλειὰ καὶ βγάζει χρήματα,ἐσὺ ποῦ θὰ καταλήξεις;'',ὅποτε τὸν ἀπελπίζει.Ἐνῶ,ἂν δουλέψει,θὰ ἀποκτήσει ἐμπιστοσύνη στὸν ἑαυτό του,μὲ τὴν καλὴ ἔννοια.Θὰ δεῖ ὅτι καὶ αὐτὸς μπορεῖ νὰ τὰ βγάλει πέρα,ἀλλὰ καὶ τὸ μυαλό του θὰ ἀπασχολεῖται στὴν δουλειὰ καὶ θὰ γλιτώνει ἀπὸ τοὺς λογισμούς.Γίνονται ἔτσι δύο καλά.

Γέρων Παΐσιος

ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΙΜΕΝΑΡΧΗ ΜΑΣ 7/04/11

Τα χρήματα τα έχεις για ν' ανακουφίζεις από τη φτώχεια, όχι για να διαπραγματεύεσαι με τη φτώχεια

Ξόδεψε, λοιπόν, τα χρήματά σου, για να έχεις τα πάντα δικά σου. Όπως εκείνος που ελέγχεται από τη συνείδησή του για τη διάπραξη παρανομιών, είναι ταλαίπωρος, έτσι κι εκείνος που έχει καθαρή τη συ­νείδησή του, ακόμα κι αν φοράει κουρέλια ή παλεύει με την πείνα, είναι πιο εύθυμος απ' αυτούς που ξεφα­ντώνουν.

Τα χρήματα τα έχεις για ν' ανακουφίζεις από τη φτώχεια, όχι για να διαπραγματεύεσαι με τη φτώχεια. Εσύ, όμως, δανείζοντας χρήματα με τόκο στον φτωχό συνάνθρωπό σου, του ετοιμάζεις μεγαλύτερη συμφο­ρά.

Κάνε αυτή τη συναλλαγή, δεν σε εμποδίζω, αλλά για τη βασιλεία των ουρανών. Ως αντάλλαγμα της βοήθειας, που προσφέρεις, μην πάρεις τόκο, αλλά την αιώνια ζωή. Γιατί γίνεσαι μικρολόγος και χάνεις κά­τι τόσο μεγάλο για λίγα χρήματα, που χάνονται; Για­τί αφήνεις το Θεό και επιδιώκεις το κέρδος;

Γιατί παραβλέπεις τον πλούσιο Κύριο και κυνηγάς τον φτωχό άνθρωπο; Ο Κύριος θα σου ανταποδώσει κάθε ευερ­γεσία που κάνεις, ενώ ο άνθρωπος στενοχωριέται, όταν επιστρέφει ό,τι του δάνεισες.

Αυτός δύσκολα σου δίνει και το ένα εκατοστό από τα δανεικά, ενώ Εκείνος εκατονταπλάσια σου ανταποδίδει και την αθανασία σου χαρίζει. Αυτός σου δίνει τα δανεικά με βαρυγγώμια και βρισιές, ενώ Εκείνος σου ανταποδί­δει τις αγαθοεργίες με επαίνους και εγκώμια.

Αυτός νιώθει για σένα μίσος, ενώ Εκείνος σου ετοιμάζει με αγάπη στεφάνια δόξας. Αυτός απρόθυμα σου δίνει σ' αυτή τη ζωή ό,τι σου χρωστάει, ενώ Εκείνος πρόθυμα σου δίνει και σ' αυτή τη ζωή και στην άλλη όσα δεν σου χρωστάει.

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

http://1myblog.pblogs.gr/