Το μεγαλύτερο γεγονός της Ιστορίας:

Η Ανάσταση του Χριστού είναι το μεγαλύτερο γεγονός μέσα στην Ιστορία. Είναι αυτό που διαφοροποιεί τον Χριστιανισμό από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία. Οι άλλες θρησκείες έχουν αρχηγούς θνητούς, ενώ κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Αναστημένος Χριστός. «Ανάσταση του Χριστού» σημαίνει θέωση και ανάσταση της ανθρώπινης φύσεως και ελπίδα της θέωσης και ανάστασης της δικής μας υποστάσεως. Αφού βρέθηκε το φάρμακο, υπάρχει ελπίδα ζωής.

Δια της Αναστάσεως του Χριστού αποκτά άλλο νόημα και η ζωή και ο θάνατος. Ζωή σημαίνει κοινωνία με τον Θεό. Δεν είναι πλέον θάνατος το τέλος της παρούσας ζωής, αλλά η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Χριστό. Ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα δεν είναι θάνατος, αλλά προσωρινός ύπνος.

Η Ανάσταση του Χριστού δικαιώνει τη μοναδικότητα και αποκλειστικότητά Του ως Σωτήρα, ικανού να ζωοποιήσει αληθινά, να μεταγγίσει την καταλύτρια του θανάτου Ζωή Του στη φθαρτή ζωή μας. Ένας ο Χριστός, μία η Ανάσταση, μία και η δυνατότητα σωτηρίας-θέωσης. Γι' αυτό και προσανατολίζεται στον Χριστό η προσδοκία για την υπέρβαση των αδιεξόδων που συμμίγουν τη ζωή μας. Στον Χριστό των Αγίων, τον Χριστό της Ιστορίας.

Ο Χριστός των Αγίων μας είναι ο Χριστός και της Ιστορίας και αποκλείει κάθε σύγχυσή Του με οποιαδήποτε λυτρωτικά υποκατάστατα που επινοούνται για την παραπλάνηση των μαζών. Διότι μόνο έτσι μπορεί η πλάνη να συντηρεί την απάτη, διευκολύνοντας την κυριαρχία αντίχριστων δυνάμεων (μπορεί να έχουν εισχωρήσει ακόμα και στην Εκκλησία) που σκορπίζουν μεν τον θάνατο, αλλά εμφανίζονται ως «άγγελοι φωτός» και «διάκονοι δικαιοσύνης».

Μέσα από την εμπειρία των Αγίων μας συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχουν τραγικότερες υπάρξεις από τους «μη έχοντας ελπίδα» - ελπίδα ανάστασης, βλέποντας τον βιολογικό θάνατο ως καταστροφή και τέλος. Σ' αυτή την τραγικότητα υποκύπτει δυστυχώς και η επιστήμη, αναζητώντας απεγνωσμένη μεθόδους για παράταση της ζωής και μεταδίδοντας την ψευδαίσθηση υπερνίκησης του φυσικού θανάτου. Εξίσου όμως τραγικοί είναι και όσοι - ακόμη και Χριστιανοί - παγιδεύονται στα στεγανά χιλιαστικών οραμάτων καθολικής ευημερίας και ενδοκοσμικής εσχατολογίας, χάνοντας το αληθινό νόημα της Ανάστασης και θυσιάζοντας το υπερκόσμιο στο ενδοκομικό και το αιώνιο στο πρόσκαιρο.

Η Ανάσταση του Χριστού ως ανάσταση και του ανθρώπου και σύνολης της κτίσης αποκτά νόημα μόνο στο πλαίσιο της Αγιοπατερικής σωτηριολογίας. Στη συσταύρωση δηλαδή και συνανάσταση με τον Χριστό. Έτσι βιώνει την Ανάσταση και ο Ελληνισμός στην ιστορική του πορεία. Πιστή στην Ανάσταση του Χριστού η Ορθοδοξία, έχει χαρακτηριστεί «Εκκλησία της Αναστάσεως», διότι οικοδομεί εκεί όλη την ιστορική της παρουσία, εμβολιάζοντας στη συνείδηση των Λαών της την αναστάσιμη ελπίδα, κάτι που φανερώνεται στην πολιτιστική της συνέχεια. Ανάμεσά τους και ο Ελληνικός Λαός έμαθε να διαλύει στο Φως της Ανάστασης τα σκοτάδια της δουλείας του, όπως στην Τουρκοκρατία, όταν στο «Χριστός Ανέστη» δεν απόσταινε να προσθέτει: «και Ελλάς ανέστη!» Και αυτό για τετρακόσια χρόνια ...;.

Σε αυτό το νοηματικό πλαίσιο κινείται η ελπιδοφόρα εκείνη πρόσκληση: «Δεύτε λάβετε Φως!». Είναι η πρόσκληση στο αναστάσιμο άκτιστο Φως, που το δέχονται όσοι έχουν καθαρίσει την καρδιά τους από τις κακίες και τα πάθη. Χωρίς την «κάθαρση» της καρδιάς, δηλαδή, τη μετάνοια, δεν μπορεί να κοινωνήσει κάποιος το Αναστάσιμο Φως. Μετάνοια είναι η υπέρβαση της αμαρτίας, της αιτίας κάθε θανάτου μας. Αυτό μας υπενθυμίζει διαρκώς ο περίεργος στα ώτα των αμύητων μοναστηριακός λόγος: «Ε, αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις»!

http://www.oodegr.com/oode/swthria/anast_xrist1.htm

ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ …

Σε συνέντευξή του στη διαδικτυακή εκπομπή "διάΛογος" και στους Νίκο Παπαχρήστου και Αντώνη Τριανταφύλλου ο Μητροπολίτης Σεραφείμ αποκαλύπτει πότε θα αποσυρθεί και εκφράζει την άποψή του για τον τρόπο εκλογής των Μητροπολιτών. Επίσης, μιλάει για τον Σιωνισμό, την Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, για το Ισλάμ και τους μουσουλμάνους ενώ σχολιάζει την στάση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου για τις θέσεις που έχει διατυπώσει και απαντά στους επικριτές του. Ακόμα, τοποθετείται για το διαθρησκειακό και διαχριστιανικό διάλογο, την ομοφυλοφιλία,την Κάρτα του Πολίτη και το μάθημα των Θρησκευτικών. Παραγωγή: intv.gr Σκηνοθεσία: Γιώργος Αρβανίτης

 

http://www.amen.gr/index.php?mod=x-video&op=viewv&id=2

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΙΛΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΑΙ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΕΩΣ κ.κ. ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ ΣΤΟ << ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ >> ΟΠΟΥ ΦΙΛΟΞΕΝΕΙ ΠΑΙΔΙΑ ΑΜΕΑ

Ο Σύλλογος Γονέων Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες "Το Εργαστήρι" ιδρύθηκε το 1978 και είναι Ν.Π.Ι.Δ. μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, αναγνωρισμένος ως "ειδικός φιλανθρωπικός" σύμφωνα με το νόμο 1111/72. Διοικείται από εννεαμελές Διοικητικό Συμβούλιο που αποτελείται αποκλειστικά από γονείς νοητικά υστερούντων ατόμων.

Επίτευγμα των τελευταίων χρόνων για το φορέα μας είναι η απόκτηση ιδιόκτητης στέγης στα Άνω Λιόσια, ολικού εμβαδού άνω των 2.500 τ.μ. Το κτιριακό αυτό συγκρότημα, που κατασκευάστηκε με την σημαντική δωρεά του Ιδρύματος "Λίλιαν Βουδούρη" και την απεριόριστη οικονομική, αλλά και ηθική στήριξη του Δήμου των Άνω Λιοσίων, είναι πανθομολογούμενα ένα εξαιρετικά λειτουργικό και αισθητικά άψογο κτίριο για τις ανάγκες εκατό (100) ατόμων με νοητική υστέρηση. Από το 2003 η επωνυμία του Κέντρου τροποποιήθηκε ως "Εργαστήρι - Λίλιαν Βουδούρη".

Το "Εργαστήρι" συνεχίζει δυναμικά τις προσπάθειες, αφ' ενός για την συνεχή αναβάθμιση των παρεχομένων υπηρεσιών και αφ’ ετέρου για την υλοποίηση του προγράμματος υποστηριζόμενης-ημιαυτόνομης διαβίωσης. Το πρόγραμμα αυτό περιλαμβάνει την ανέγερση εννέα κατοικιών για τη μελλοντική διαμονή των ατόμων όταν θα έχουν στερηθεί το οικογενειακό τους περιβάλλον. Οι κατοικίες θα λειτουργούν σύμφωνα με τους διεθνείς κανονισμούς υποστηριζόμενης διαβίωσης, με σταθερό προσωπικό καθ' όλο το εικοσιτετράωρο.

Ἀποκαλυπτικὴ συνέντευξη τῆς Μάγια Πλιτσέτσκαγια γιὰ τὴ ζωὴ στο άθεο κομμουνιστικό καθεστώς τῆς Σοβετικῆς Ἕνωσης

Ἡ 86χρονη χορεύτρια Μάγια Πλιτσέτσκαγια ἔδωσε συνέντευξη στὸ Βῆμα ποὺ δημοσιεύτηκε τὴν Κυριακὴ 10 Ἀπριλίου
 καὶ ἀποκαλύπτει τὸ πραγματικὸ πρόσωπο τοῦ ἄθεου κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος στὴ Ρωσία.

Παραθέτουμε ὁρισμένα ἀποσπάσματα ποὺ ἔχουν ξεχωριστὸ ἐνδιαφέρον:

 «Ἂν διέφευγα στὴ Δύση θὰ μοῦ ἔλιωναν τὰ πόδια».Ἡ Μάγια Πλισέτσκαγια εἶχε ἀρκετὲς εὐκαιρίες νὰ διαφύγει στὴ Δύση. Γιατί λοιπὸν δὲν τὸ ἔπραξε; Στὴν αὐτοβιογραφία τῆς ὑποστηρίζει ὅτι φοβόταν.«Θὰ ὀργάνωναν κάποιο αὐτοκινητικὸ ἀτύχημα,θὰ ἔλιωναν τὰ πόδια μου...φοβόμουν ὅτι θὰ μὲ σκότωναν»γράφει.Φαίνεται ὅτι οἱ φόβοι τῆς εἶχαν κάποια βάση καθὼς ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἀκουγόταν ἔντονα στοὺς κύκλους της ὅτι ἡ ΚGΒ ὀργάνωνε κάποιο «ἀτύχημα» προκειμένου νὰ σπάσει τὰ πόδια τοῦ Νουρέγεφο, ὁ ὁποῖος εἶχε ἤδη αὐτομολήσει στὴ Δύση. Σὲ ἄλλο κεφάλαιο, μὲ τίτλο «Πῶς πληρωνόμαστε»,ἀφοῦ ὑποστηρίζει ὅτι τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν κερδῶν τοῦ Μπαλσόι στὸ ἐξωτερικὸ πήγαινε«στὴ χρηματοδότηση πολυτελῶν διακοπῶν τῶν κεφαλῶν τοῦ κόμματος», ἰσχυρίζεται ὅτι οἱ χορευτὲς στὶς περιοδεῖες ἔπρεπε νὰ ἐπιβιώνουν μὲ μόλις πέντε δολάρια τὴν ἡμέρα.

Προκειμένου νὰ μὴ λιποθυμήσουν ἀπὸ τὴν πείνα,γράφει,κατέφευγαν στὶς...ζωοτροφές: «Ἔχοντας καταναλώσει φαγητὸ γιὰ ζῶα νιώθεις πολὺ δυνατὸς» γράφει χαρακτηριστικά. «Ψήναμε μπιφτέκια γιὰ σκύλους ἀνάμεσα σὲ δύο ἠλεκτρικὰ σίδερα τοῦ ξενοδοχείου,βράζαμε λουκάνικα στὸ μπάνιο... ὁ ἀτμὸς μᾶς ἔπνιγε, ἔφευγε κάτω ἀπὸ τὶς πόρτες τῶν δωματίων, ἔφτανε νὰ “μπουκώνει” ἀκόμη καὶ τὰ ἀσανσέρ. Τὴν ὥρα τοῦ φαγητοῦ ὁ μπουφὲς ἀδείαζε μέσα σὲ δευτερόλεπτα καὶ ἁρπάζαμε τὰ γκαρσόνια ἀπὸ τὶς μπλοῦζες ζητώντας περίσσευμα. Ἦταν ἀπίστευτα ντροπιαστικό, ἀπαίσιο».

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2011/04/blog-post_5891.html#more

π. Νίκων «ο πόνος».

http://www.youtube.com/watch?v=Yr-AcGfvYKc&feature=related

Η καταδίκη μετατρέπεται σε συγγνώμη, σε ζωή...σε Ανάσταση

Από το φως της Μεγάλης Πέμπτης - με το Μυστικό Δείπνο: την παράδοση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας - μπαίνουμε στο σκοτάδι της Μεγάλης Παρασκευής, στην ημέρα δηλαδή του Πάθους του Κυρίου, του Θανάτου και της Ταφής Του.Στην πρώτη Εκκλησία αυτή η ημέρα, η Μεγάλη Παρασκευή, ονομαζόταν «Πάσχα του Σταυρού».

Πραγματικά, αυτή η ημέρα, είναι η αρχή της Διάβασης, του Περάσματος, του οποίου το βαθύτερο νόημα θα μάς αποκαλυφθεί σιγά - σιγά, πρώτα στη θαυμαστή ησυχία του Μεγάλου και Ευλογημένου Σαββάτου και ύστερα, στη χαρά της Αναστάσιμης Ημέρας.

Ας δούμε πρώτα τι είναι αυτό το Σκοτάδι. Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι το σκοτάδι της Μεγάλης Παρασκευής δεν είναι απλά και μόνο συμβολικό ή αντικείμενο ανάμνησης. Πολύ συχνά, όταν συμμετέχουμε στις όμορφες και κατανυκτικές ακολουθίες αυτής της ημέρας, νιώθουμε την επιβλητική θλίψη που τις διακατέχει, αλλά ταυτόχρονα βιώνουμε και κάποιο αίσθημα αυτοθαυμασμού και αυτοδικαίωσης.

Πριν από δυο χιλιάδες χρόνια κάποιοι «κακοί» άνθρωποι θανάτωσαν το Χριστό. Σήμερα εμείς, οι «καλοί» Χριστιανοί, στολίζουμε πολυτελείς Τάφους στις Εκκλησίες μας! Δεν είναι αυτό τρανό σημάδι της καλοσύνης μας;... Ναι, αλλά η Μεγάλη Παρασκευή δεν ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με το παρελθόν.

Δεν είναι μια απλή ανάμνηση γεγονότων, αλλά είναι ημέρα που αποκαλύπτεται η Αμαρτία και το Κακό, ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία μάς καλεί ν' αναγνωρίσουμε την τραγική πραγματικότητά τους και τη δύναμή τους στον «κόσμο τούτο». Γιατί η Αμαρτία και το Κακό δεν εξαφανίστηκαν, αλλά, αντίθετα, αποτελούν ακόμα το βασικό νόμο του κόσμου και της ζωής μας.

Αλλά μήπως και μεις, οι αυτοκαλούμενοι Χριστιανοί, συχνά δεν έχουμε τη λογική του κακού που είχαν οι Αρχιερείς των Εβραίων, ο Πόντιος Πιλάτος, οι Ρωμαίοι στρατιώτες και όλο εκείνο το πλήθος που μισούσε, βασάνιζε και φόνευε τον Χριστό;

Ποια στάση θα κρατούσαμε άραγε αν ζούσαμε στα Ιεροσόλυμα την εποχή του Πιλάτου; Αυτή είναι μια ερώτηση που απευθύνεται στον καθένα μας μέσα από τις λέξεις των ύμνων της Μεγάλης Παρασκευής. Τούτη η ημέρα είναι πραγματικά η «ημέρα του κόσμου τούτου», κρίνεται ο κόσμος μας, αληθινά και όχι συμβολικά, και καταδικάζεται. Είναι μια πραγματική και όχι τελετουργικά καταδίκη της ζωής μας... Είναι η αποκάλυψη της αληθινής φύσης «του κόσμου τούτου» που προτίμησε τότε, αλλά και τώρα συνεχίζει να προτιμάει, το σκοτάδι αντί το φως, το κακό αντί το καλό, το θάνατο αντί τη ζωή.

Έχοντας καταδικάσει τον Χριστό σε θάνατο ο «κόσμος τούτος» καταδίκασε ταυτόχρονα και τον εαυτό του σε θάνατο. Στο μέτρο που και μεις αποδεχόμαστε το πνεύμα του «κόσμου τούτου», την αμαρτία του, την προδοσία του κατά του Θεού, είμαστε και μεις επίσης καταδικασμένοι. Αυτό είναι το πρώτο και φοβερά ρεαλιστικό νόημα της Μεγάλης Παρασκευής: μια καταδίκη σε θάνατο...

Αλλά αυτή η ημέρα, οπότε φανερώθηκε και θριάμβευσε το Κακό, είναι επίσης και ημέρα Λύτρωσης. Ο Θάνατος του Χριστού αποκαλύπτεται σωτήριος για μάς, γίνεται πηγή λύτρωσης. Και είναι αυτός ο Θάνατος σωτήριος γιατί είναι η πλήρης, η τέλεια και η υπέρτατη Θυσία. Ο Ιησούς Χριστός προσφέρει το Θάνατό Του στον πατέρα Του, τον προσφέρει επίσης και σε μάς.

Στον πατέρα Του γιατί, όπως θα δούμε παρακάτω, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να «πατήσει» (να καταστρέψει) το θάνατο, να σώσει τους ανθρώπους από το θάνατο. Αυτό είναι και το θέλημα του πατέρα: οι άνθρωποι να σωθούν από το θάνατο δια του θανάτου. Σε μάς προσφέρει ο Χριστός το Θάνατό Του γιατί στην πραγματικότητα ο Χριστός πεθαίνει αντί για μας. Ο θάνατος είναι ο φυσικός καρπός της αμαρτίας, είναι η τιμωρία σαν φυσική συνέπεια της αποστασίας.

Ο άνθρωπος διάλεξε να αποξενωθεί από τον Θεό, αλλά μη έχοντας ζωή αφ' εαυτού του, πεθαίνει. Στον Χριστό δεν υπάρχει αμαρτία, επομένως δεν υπάρχει θάνατος. Δέχεται όμως να πεθάνει για μάς, μόνο και μόνο γιατί μάς αγαπάει. Προσλαμβάνει και μοιράζεται μαζί μας την ανθρώπινη φύση μέχρι τέλους. Παίρνει επάνω Του την τιμωρία (θάνατος) που η ανθρώπινη φύση έχει να πληρώσει, γιατί ο Χριστός προσλαμβάνει ολόκληρη τη φύση μας μαζί με το φορτίο του ανθρώπινου ξεπεσμού.

Πεθαίνει ο Χριστός γιατί έχει ουσιαστικά ταυτίσει τον Εαυτό Του με μάς, έχει κυριολεκτικά επωμιστεί την τραγωδία της ανθρώπινης ζωής. Ο Θάνατος Του, λοιπόν, είναι η μεγαλειώδης αποκάλυψη της φιλανθρωπίας και της αγάπης Του.

Και επειδή ο Θάνατός Του είναι αγάπη, ευσπλαχνία, φιλανθρωπία, αλλάζει αυτόματα η φύση του θανάτου. Από τιμωρία γίνεται πράξη που αντανακλά αγάπη και συγχώρεση, δηλαδή ο θάνατος γίνεται το τέλος της αποξένωσης από τον Θεό και της μοναξιάς. Η καταδίκη μετατρέπεται σε συγγνώμη, σε ζωή...

π. Αλέξανδρος Σμέμαν

π. Νίκων πριν τα χρόνια του αντιχρίστου

http://www.youtube.com/watch?v=EryQGT_btC8&feature=player_embedded#at=496