Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης

Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία μόνο κατ' όνομα υπήρχε τις παραμονές της Άλωσης. Ήταν περιορισμένη, κυρίως, στην περιοχή γύρω από την Κωνσταντινούπολη και σε κάποιες σκόρπιες περιοχές, όπως το Δεσποτάτο του Μυστρά. Οι θρησκευτικές έριδες, οι εμφύλιες διαμάχες, οι σταυροφορίες, η επικράτηση του φεουδαρχισμού και η εμφάνιση πολλών και επικίνδυνων εχθρών στα σύνορά της είχαν καταστήσει την πάλαι ποτέ Αυτοκρατορία ένα «φάντασμα» του ένδοξου παρελθόντος της.

Το Βυζάντιο σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή της ιστορίας του με την οθωμανική λαίλαπα προ των πυλών του, δεν μπορούσε να ελπίζει παρά μόνο στη βοήθεια της καθολικής Ευρώπης, η οποία όμως ήταν μισητή στους κατοίκους της Κωνσταντινούλης. Η ύπαρξη «Ενωτικών» και «Ανθενωτικών» δίχαζε τους Βυζαντινούς. Ωστόσο, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έκανε μια απέλπιδα προσπάθεια, στέλνοντας πρεσβεία στον πάπα Νικόλαο Ε' για να ζητήσει βοήθεια. Ο Πάπας έβαλε και πάλι ως όρο την Ένωση των Εκκλησιών, αλλά αποδέχθηκε το αίτημα του αυτοκράτορα να στείλει στην Κωνσταντινούπολη ιερείς, προκειμένου να πείσουν τον λαό για την αναγκαιότητα της Ένωσης.

Οι απεσταλμένοι του Πάπα, καρδινάλιος Ισίδωρος και ο αρχιεπίσκοπος Μυτιλήνης Λεονάρδος, λειτούργησαν στην Αγία Σοφία, προκαλώντας την αντίδραση του κόσμου, που ξεχύθηκε στους δρόμους και γέμισε τις εκκλησίες, όπου λειτουργούσαν οι ανθενωτικοί με επικεφαλής τον μετέπειτα πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο. Το σύνθημα που κυριαρχούσε ήταν «Την γαρ Λατίνων ούτε βοήθειαν ούτε την ένωσιν χρήζομεν. Απέστω αφ' ημών η των αζύμων λατρεία».

Το μίσος για τους Λατίνους δεν απέρρεε μόνο από δογματικούς λόγους. Η λαϊκή ψυχή δεν είχε ξεχάσει τη βαρβαρότητα που επέδειξαν οι Σταυροφόροι στην Πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, ενώ αντιδρούσε στην οικονομική διείσδυση της Βενετίας και της Γένουας, που είχε φέρει στα πρόθυρα εξαθλίωσης τους κατοίκους της Αυτοκρατορίας, αλλά και στην καταπίεση των ορθοδόξων στις περιοχές, όπου κυριαρχούσαν οι καθολικοί.

Αντίθετα, οι Οθωμανοί φαίνεται ότι συμπεριφέρονταν καλύτερα προς τους χριστιανούς. Πολλοί χριστιανοί είχαν υψηλές θέσεις στην οθωμανική διοίκηση, ακόμη και στο στράτευμα, ενώ κυριαρχούσαν στο εμπόριο. Οι χωρικοί πλήρωναν λιγότερους φόρους και ζούσαν με ασφάλεια. Έτσι, στην Κωνσταντινούπολη είχε σχηματισθεί μία μερίδα που διέκειτο ευνοϊκά προς τους Οθωμανούς. Την παράταξη αυτή εξέφραζε ο Λουκάς Νοταράς με τη φράση «Κρειττότερον εστίν ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινικήν».

Από τις αρχές του 1453 ο Μωάμεθ προετοιμαζόταν για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Με έδρα την Ανδριανούπολη συγκρότησε στρατό 150.000 ανδρών και ναυτικό 400 πλοίων. Ξεχώριζε το πυροβολικό του, που ήταν ό,τι πιο σύγχρονο για εκείνη την εποχή και ιδιαίτερα το τεράστιο πολιορκητικό κανόνι, που είχαν φτιάξει Σάξωνες τεχνίτες. Στις 7 Απριλίου, ο σουλτάνος έστησε τη σκηνή του μπροστά από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού και κήρυξε επίσημα την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης.

Ο αγώνας ήταν άνισος για τους Βυζαντινούς, που είχαν να αντιπαρατάξουν μόλις 7.000 άνδρες, οι 2000 από τους οποίους μισθοφόροι, κυρίως Ενετοί και Γενουάτες, ενώ στην Πόλη είχαν απομείνει περίπου 50.000 κάτοικοι με προβλήματα επισιτισμού. Η Βασιλεύουσα περιβαλλόταν από ξηράς με διπλό τείχος και τάφρο. Το τείχος αυτό, που επί 1000 χρόνια είχε βοηθήσει την Κωνσταντινούπολη να αποκρούσει νικηφόρα όλες τις επιθέσεις των εχθρών της, τώρα ήταν έρμαιο του πυροβολικού του σουλτάνου, που από τις 12 Απριλίου άρχισε καθημερινούς κανονιοβολισμούς.

Οι Τούρκοι προσπάθησαν πολλές φορές να σπάσουν την αλυσίδα που έφραζε τον Κεράτιο κόλπο και προστάτευε την ανατολική πλευρά της Κωνσταντινούπολης. Στις 20 Απριλίου ένας στολίσκος με εφόδια υπό τον πλοίαρχο Φλαντανελλά κατορθώνει να διασπάσει τον τουρκικό κλοιό μετά από φοβερή ναυμαχία και να εισέλθει στον Κεράτιο, αναπτερώνοντας τις ελπίδες των πολιορκούμενων.

Ο Μωάμεθ κατάλαβε αμέσως ότι μόνο το πυροβολικό του δεν έφθανε για την εκπόρθηση της Πόλης, εφόσον παρέμεινε απρόσβλητος ο Κεράτιος. Με τη βοήθεια ενός ιταλού μηχανικού κατασκεύασε δίολκο και τη νύχτα της 21ης προς την 22α Απριλίου, 70 περίπου πλοία σύρθηκαν από τον Βόσπορο προς τον Κεράτιο. Η κατάσταση για τους πολιορκούμενους έγινε πλέον απελπιστική, καθώς έπρεπε να αποσπάσουν δυνάμεις από τα τείχη για να προστατεύσουν την Πόλη από την πλευρά του Κεράτιου, όπου δεν υπήρχαν τείχη.

Η τελική έφοδος των Οθωμανών έγινε το πρωί της 29ης Μαΐου 1453. Κατά χιλιάδες οι στρατιώτες του Μωάμεθ εφόρμησαν στη σχεδόν ανυπεράσπιστη πόλη και την κατέλαβαν μέσα σε λίγες ώρες. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, που νωρίτερα απέκρουσε με υπερηφάνεια τις προτάσεις συνθηκολόγησης του Μωάμεθ, έπεσε ηρωικά μαχόμενος. Αφού έσφαξαν τους υπερασπιστές της Πόλης, οι Οθωμανοί Τούρκοι προέβησαν σε εκτεταμένες λεηλασίες και εξανδραποδισμούς. Το βράδυ, ο Μωάμεθ ο Πορθητής εισήλθε πανηγυρικά στην Αγία Σοφία και προσευχήθηκε στον Αλλάχ «αναβάς επί της Αγίας Τραπέζης», όπως αναφέρουν οι χρονικογράφοι της εποχής.

http://www.sansimera.gr/

............Οι αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ που ήταν κοντά της, Την παρηγόρησαν λέγοντας:


«ΣΩΠΑΣΕ ΚΥΡΑ ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΟΛΥΔΑΚΡΥΖΕΙΣ, ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ, ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΘΑ 'ΝΑΙ». ...........
 
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΜΟΙΡΟΛΟΓΙ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΝΩΔΥΝΗ ΕΚΤΟΝΩΣΗ ΟΥΤΕ ΜΟΔΑ …ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ …

Σε όλη την Ευρώπη διαδηλώνουν σήμερα οι Αγανακτισμένοι, καθώς χιλιάδες πολίτες από πολλές χώρες της ΕΕ αναμένεται να κατακλύσουν τις πλατείες των πόλεων, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης.

Αμείωτος παραμένει μετά από τέσσερις ημέρες ο αριθμός των Ελλήνων διαδηλωτών, αρκετοί από τους οποίους με σλίπινγκ μπαγκ και σκηνές διανυκτέρευσαν χθες στην πλατεία Συντάγματος.

ΔΙΕΝΟΡΙΑΚΗ ΛΗΞΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΙΛΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ & ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΜΕ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑ & ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΔΙΟΡΓΑΝΩΘΗΚΕ Η ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ ΤΩΝ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΣΥΝΑΞΕΩΝ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΦΥΛΗΣ  ΣΤΙΣ 22/05/11. ΜΕ  ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΠΟΙΜΕΝΑΡΧΗ ΜΑΣ κ. κ. ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ ΥΠΗΡΧΕ ΕΝΑ ΠΛΟΥΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ. ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ ΥΠΗΡΧΕ ΕΚΘΕΣΗ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑΣ, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ & ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ . ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΧΟΡΟ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ  ΕΙΧΑΜΕ & ΑΓΩΝΑ ΣΤΙΒΟΥ ΤΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ ΚΑΘΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΧΟΡΕΥΤΙΚΕΣ  & ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ. ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΓΙΝΕ Η ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΛΛΙΩΝ, ΤΩΝ ΕΠΑΙΝΩΝ & ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΤΙΚΩΝ. ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ  ΜΑΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΦΥΛΗΣ , ΕΠΙΣΗΜΟΙ & ΠΛΗΘΟΣ ΚΟΣΜΟΥ.  

Η Ελλάδα μας ...

 του Κώστα Στέργιου

Αιώνια Ελλάδα μας, είσαι το φως του κόσμου,

γέννησες τον πολιτισμό από αρχαίους χρόνους.

Εδώ γεννήθηκε ο Όμηρος κι έγραψε ιστορία,

Ιλιάδα και Οδύσσεια τον πόλεμο της Τροίας.

Πάνω ψηλά στον Όλυμπο Θεοί τον κατοικούσαν,

μιλούσανε ελληνικά, τον κόσμο κυβερνούσαν.

Οι Έλληνες τους θαύμαζαν και προτομές τους κάναν,

βωμούς ωραίους χτίσανε σε όλη την Ελλάδα.

Με πρώτη την Ακρόπολη που έχτισε ο Φειδίας

και σκάλισε την Αθηνά που ‘ταν Θεά σοφίας.

Τόσοι αιώνες πέρασαν ο κόσμος τις θαυμάζει,

πανέμορφη την έκαναν στον κόσμο δεν είν’ άλλη.

Εδώ γεννήθηκε η ανθρωπιά και η φιλοσοφία,

γεννήθηκε ο Περικλής και η Δημοκρατία.

Αριστοτέλης, Πλάτωνας, Σόλωνας και Σωκράτης,

ο Ιπποκράτης, Γαληνός και εκατοντάδες άλλοι.

Γέννησες τον Αλέξανδρο, τον Μέγα στρατηλάτη

και εξάπλωσες πολιτισμό σ’ όλης της γης τα πλάτη.

Οι αγώνες οι Ολυμπιακοί απ’ έδω ξεκινάνε ,

εμείς τους δώσαμε το φως, ποτέ να μη ξεχνάνε.

Πολλοί εχθροί ξεκίνησαν για να σε κατακτήσουν

κι ‘συ τους βροντοφώναξες αν θέλουν ας τολμήσουν.

Ο Ξέρξης εδοκίμασε να μπει μέσ’ στην Αθήνα,

στον Μαραθώνα, Πλαταιές μέσα στη Σαλαμίνα.

Εκεί τον εκυκλώσανε, βουλιάξαν τα καράβια

και ντροπιασμένος έφυγε απ’ όλη την Ελλάδα.


Ρωμαίοι μας διαλύσανε, βρήκαν την ευκαιρία,

τον πόλεμο που έκαναν η Σπάρτη κι η Αθήνα.

Εμείς σας ενικήσαμε με αμέτρητο στρατό,

εσείς μας ταπεινώσατε με τον πολιτισμό.

Αρπάξανε πολλά γλυπτά, τα παν στην Ιταλία

και με δασκάλους Έλληνες ανοίξαν τα σχολεία.

Μετά γεννήθηκε ο Χριστός και η Ορθοδοξία,


ο Παύλος ο απόστολος έφτασε στην Αθήνα.

Απ’ την Αθήνα άρχισε, την ξακουσμένη πόλη,

στον Άρειο Πάγο μίλησε, τα μέλλοντα τους λέει.

Πιστέψτε με, φιλόσοφοι και ‘σεις οι Αθηναίοι,

ο Ιησούς Χριστός είν’ ο Θεός σ’ όλη την Οικουμένη.


Οι Έλληνες τον πίστεψαν, φυλή πολιτισμένη


και βαφτιστήκαν Χριστιανοί πρώτοι στην οικουμένη.

Μεγάλα έργα έκαμαν για την ορθοδοξία

με πρώτη την Αγιοσοφιά πανέμορφη εκκλησία.

Ο Αρτέμιος κι ο Ισίδωρος, Έλληνες αρχιτέκτες

την έκαμαν αριστούργημα, θαυμάζουν οι επισκέπτες.

Δέκα αιώνες έκλεισε η Αυτοκρατορία

με πατριάρχες Έλληνες και ελληνικά σχολεία.

Μετά ήρθαν οι αλλόθρησκοι, οι Τούρκοι από την Ασία,

μετέτρεψαν σε τζιαμί την Άγια Σοφία.

Οι Έλληνες δεν κάθησαν με χέρια σταυρωμένα.

Τετρακόσια χρόνια πέρασαν ήρθε το ’21.

Ζώσανε τ’ άρματα ξανά, βγήκαν ψηλά στις ράχες

και με τους Τούρκους δώσανε τις πιο μεγάλες μάχες.

Τους Τούρκους τους νικήσαμε, έσκυψαν το κεφάλι

και η Ελλάδα έγινε ελεύθερη και πάλι.

Τὸ σπίτι ποὺ γεννήθηκα

Τὸ σπίτι ποὺ γεννήθηκα κι ἂς τὸ πατοῦν οἱ ξένοι,

στοιχειὸ εἶναι καὶ μὲ προσκαλεῖ· ψυχή, καὶ μὲ προσμένει.



Τὸ σπίτι ποὺ γεννήθηκα ἴδιο στὴν ἴδια στράτα

στὰ μάτια μου ὅλο ὑψώνεται καὶ μ᾿ ὅλα του τὰ νιάτα.



Τὸ σπίτι, ἂς τοῦ νοθέψανε τὸ σχῆμα καὶ τὸ χρῶμα·

καὶ ἀνόθευτο καὶ ἀχάλαστο, καὶ μὲ προσμένει ἀκόμα.

Κωστής Παλαμάς

Τὸ Τραγούδι τοῦ Σταυροῦ

Κ᾿ ἔγυρ᾿ Ἐκεῖνος τὸ ἄχραντο κεφάλι καὶ ξεψύχησε

στὸ μαῦρο τὸ κορμί μου ἀπάνου·

ἄστρα γινήκαν τὰ καρφιὰ τοῦ μαρτυρίου του, ἄστραψα

Κι ἀπὸ τὰ χιόνια πιὸ λευκὸς τὰ αἰώνια τοῦ Λιβάνου.

Οἱ καταφρονεμένοι μ᾿ ἀγκαλιάσανε

και σὰ βουνὰ καὶ σὰ Θαβὼρ ὑψώθηκαν ἐμπρός μου·

οἱ δυνατοὶ τοῦ κόσμου μὲ κατάτρεξαν

γονάτισα στὸν ἤσκιό μου τοὺς δυνατοὺς τοῦ κόσμου.



Τὸν κόσμο ἂν ἐμαρμάρωσα, τὸν κόσμο τὸν ἀνάστησα,

στὰ πόδια μου ἄγγελοι οἱ Καιροί, γύρω μου σκλάβες οἱ Ὧρες.

Δείχνω μία μυστικὴ Χαναὰν στὰ γαλανὰ ὑπερκόσμια·

μὰ ἐδῶ πατρίδες πάναγνες εἴσαστ᾿ ἐσεῖς, τρεῖς Χῶρες!



Ὢ πρώτη ἐσύ, Ἱερουσαλήμ! τοῦ βασιλιᾶ προφήτη σου

μικρὴ εἶν᾿ ἡ ἅρπα γιὰ νὰ εἰπῇ τὴ νέα μεγαλωσύνη.

Τοῦ Σολομῶντα σου ὁ ναὸς μ᾿ ἀντίκρυσε, καὶ ράγισε·

καινούργια δόξα ντύθηκαν τῆς Ἰουδαίας οἱ κρίνοι.

Κ᾿ ὕστερα ὑψώθηκα σ᾿ ἐσένα, ὦ Πόλη, ἑφτάλοφο ὅραμα,

κ᾿ ἔγινα φῶς τῶν οὐρανῶν, τὸ θᾶμα τοῦ Ἰορδάνη,

τοὺς Κωνσταντίνους φώτισα καὶ τοὺς Ἡράκλειους δόξασα,

και τρικυμίες δὲν ἔσβησαν ἐμέ, μηδὲ Σουλτάνοι.



Καὶ ὕστερα, ταξιδευτής, ἦρθα σ᾿ ἐσένα, ἀσύγκριτη,

Ἀθήνα, τῶν ὡραίων πηγή, τῶν ἐθνικῶν κορῶνα,

τὸν ἄγνωστο ἔφερα Θεό, καί, ἀπόκοτος, ἀψήφησα

τὴν πολεμόχαρη Παλλάδα μέσ᾿ τὸν Παρθενώνα.



Καὶ γνώρισα τοὺς ἱλαροὺς θεοὺς καὶ στεφανώθηκα

τὴν ἀγριλιὰ τῆς Ἀττικῆς, τὴ δάφνη ἀπ᾿ τὴν Ἑλλάδα,

καὶ ὢ λόγος πρωταγροίκητος! τοῦ Γολγοθᾶ τὸ σύγνεφο

πῆρε τὴν ἄσπρη ὁμηρικὴ τοῦ Ὀλύμπου λαμπεράδα.



Τὰ εἴδωλα τ᾿ ἀφρόντιστα καὶ τὰ πασίχαρα ἔφυγαν,

ἀλλ᾿ οὔτε πιὰ μεθάει τὴ γῆ τὸ ἀσκητικὸ μεθύσι,

ἂς λάμπῃ ἡ μυστικὴ χαρὰ στὰ γαλανὰ ὑπερκόσμια·

εἶν᾿ ἐδῶ κάπου μιὰ ζωή, καὶ εἶν᾿ ἄξια γιὰ νὰ ζήσῃ.



Μὲ τὰ κλαδιὰ τῆς φοινικιᾶς νέα ὡσαννὰ λαχτάρισα

σ᾿ ἐσένα, ὦ Γῆ Πανάγια καὶ ὦ πρώτη μου πατρίδα.

Σ᾿ ἐσὲ γυρνῶ, Ἱερουσαλήμ, κ᾿ ἕνα τραγούδι φέρνω σου

Εἶναι πλασμένο ἀπὸ ψυχὴ καὶ ἀπὸ φωνὴ Ἑλληνίδα!



(1913)