Σάββατο 18 Αυγούστου 2012

Στη Σερβία τίμησαν τους πυροσβέστες που συμμετείχαν στην κατάσβεση της πυρκαγιάς του Αγίου Όρους

Πρωθυπουργός της Σερβίας: 
Είστε ήρωες και είμαστε περήφανοι για εσάς!
Ο Πρωθυπουργός της Σερβίας κ. Ίβιτσα Ντάτσιτς, και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ρεμεζιάνας, Ανδρέας... εκπρόσωπος του Σέρβου Πατριάρχη, ευχαρίστησαν τους πυροσβέστες από τη Σερβία, που συμμετείχαν στην κατάσβεση της πυρκαγιάς του Αγίου Όρους κοντά στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου. «Είστε ήρωες και είμαστε περήφανοι για εσάς. Αν οι φλόγες έκαιγαν  την Ι.Μ Χιλανδαρίου, θα ήταν μια ανεπανόρθωτη απώλεια και τραγωδία όχι μόνο για τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά και του σερβικού λαού,», δήλωσε ο πρωθυπουργός Ντάτσιτς. 
Ο αρχηγός της ομάδας των Σέρβων πυροσβεστών, Γκόραν Nikolić, δήλωσε ότι οι άνδρες του και οι Έλληνες συνάδελφοί τους αγωνίστηκαν μέρα και νύχτα, σχεδόν χωρίς ανάπαυση, για να βοηθήσουν τους μοναχούς. "Σταματήσαμε την πυρκαγιά, χάρη στους μοναχούς, που προσευχήθηκαν.  Άρχισε να βρέχει και η βροχή, η οποία διήρκησε δύο ώρες  έσβησε τη φωτιά", δήλωσε ο Νίκολιτς.
http://aktines.blogspot.gr

Σχετικό:

http://agioritikesmnimes.blogspot.gr/2012/08/1737.html

Τετάρτη 15 Αυγούστου 2012

Τι λέει η δογματική για την Μετάσταση της Παναγίας...

 

Ό,τι συνέβη με τον Χριστό, ο οποίος πέθανε και αναστήθηκε, το ίδιο θα συμβεί και με κάθε άνθρωπο. Προς το παρόν, βέβαια, γευόμαστε μόνο το θάνατο. Βλέπουμε την κυριαρχία του πάνω σε όλη την δημιουργία. Αυτό που προσδοκούμε είναι η κοινή ανάσταση, η ζωοποίηση των νεκρών σωμάτων και η ένδυση των φθαρτών με αφθαρσία. Αυτό που αναμένουμε εμείς να συμβεί, όταν θα έλθει ο Χριστός κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του, σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας μας, συνέβη ήδη στην Θεοτόκο.

 
Η Μητέρα του Χριστού τρεις ημέρες μετά την Κοίμηση και την Ταφή της από τους Μαθητές και τους πρώτους Αποστολικούς Πατέρες, “μετέστη” στους ουρανούς. Η “μετάσταση” της Θεοτόκου είναι ταυτόχρονα ανάσταση και ανάληψη. Δηλαδή, το νεκρό της σώμα συνδέθηκε πάλι με την ψυχή της και “ανελήφθη” από τον Υιό της στον ουρανό. Δεν ήταν δυνατόν αυτή που γέννησε τον νικητή του θανάτου να κατέχεται από τον θάνατο.
 
Χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς συνέβη στο σώμα της Παναγίας πέραν της μεταστάσεώς του στον ουρανό και της αφθαρτοποιήσεώς του, προτιμούμε να μείνουμε χωρίς προσθήκες και επεξηγήσεις στον όρο "μετάσταση" που μας παρέδωσαν οι άγιοι Πατέρες, με δεδομένα τα λόγια της Αγίας Γραφής στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή 15,22-23: "Ώσπερ γαρ εν τω Αδάμ πάντες αποθνήσκουσιν, ούτω και εν τω Χριστώ πάντες ζωοποιηθήσονται. Έκαστος δε εν τω ιδίω τάγματι· απαρχή Χριστός, έπειτα οι Χριστού εν τη παρουσία αυτού". Και μια και η ζωοποίηση των σωμάτων ακόμα δεν έχει συμβεί πέραν του Χριστού, εφ' όσον δεν έχει συμβεί ακόμα η Δευτέρα Παρουσία, δεν μπορούμε να μιλάμε για "ανάσταση", αλλά απλώς για "μετάσταση". Άλλωστε κατά τον λόγο της Αγίας Γραφής, οι ψυχές των αγίων, ακόμα και χωρίς το σώμα τους, δεν κατέχονται εκ του θανάτου: "Λέγει αυτώ Μάρθα· οίδα ότι αναστήσεται εν τη αναστάσει εν τη εσχάτη ημέρα. Είπεν αυτη ο Ιησούς· εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται· και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα." (Ιωάννης 11,21). Άλλο πράγμα λοιπόν είναι η μετάσταση και η διαφύλαξη του σώματος της Παναγίας από τη φθορά, και άλλο η ανάσταση. Και ακόμα και αν χρησιμοποιήσουμε τη λέξη "συνανίσταται" για το σώμα της Παναγίας όπως ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (PG 151,465), είναι προφανές ότι δεν πρόκειται ακριβώς για τη γενική ανάσταση που θα συμβεί κατά τη Δευτέραα Παρουσία, αλλά για κάτι που μοιάζει με αυτήν.
 
Η Κοίμηση της Θεοτόκου υπήρξε ένδοξος και ήταν ανάλογη με την ζωή της. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μιλώντας για την Κοίμηση της Θεοτόκου, όχι μόνον την ονομάζει ένδοξη, αλλά συγχρόνως την ονομάζει μεταβίωση.
Αυτή η λεγομένη μεταβίωση είναι η ανάσταση και ανάληψη του σώματος της Παναγίας. Κατά την διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, όπως και άλλων αγίων, δεν εορτάζουμε μόνον την άνοδο της ψυχής της Θεοτόκου στον ουρανό, αλλά και του σώματος. Γράφει ότι η Θεοτόκος μετέστη στον ουρανό και παρέστη εκ δεξιών του παμβασιλέως. Έτσι, με το σώμα της ανέβηκε στον Ουρανό, και είναι η μόνη που με το σώμα της μαζί με τον Υιό της βρίσκεται στον ουράνιο χώρο.
 
Αυτή όμως η “μετάσταση” δεν χώρισε την Θεοτόκο από τον κόσμο. Περισσότερο από όλους τους Αγίους, η Θεοτόκος, παρά την “κοίμησή” της, συνεχίζει να είναι παρούσα μέσα στο κόσμο με την άμαχη προστασία της. Αυτό μαρτυρούν τα αμέτρητα θαύματά της.

ΕΔΩ ΠΡΟΣΕΥΧΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ!

ΒΙΝΤΕΟ - ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ:

Ένα αποκαλυπτικό οδοιπορικό στα μέρη όπου έζησε, έδρασε και προσευχόταν ο θρυλικός Γέρος του Μωριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης:
Το HELLAS-ORTHODOXY και ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος ταξίδεψαν μέχρι την ορεινή Αρκαδία και το Λιμποβίτσι, όπου βρίσκονται τα περίφημα "κολοκοτρωνέϊκα λημέρια", τόπος συνάθροισης και δράσης των αρματωλών που δοξάστηκαν στο πεδίο της μάχης, ελευθερώνοντας την Ελλάδα από αιώνες τουρκικής σκλαβιάς! 
Μετά από μια περιήγηση στο σπίτι του Κολοκοτρώνη, κατευθυνόμαστε προς το Χρυσοβίτσι, όπου υπάρχει η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Εκεί ο Αρχιστράτηγος του Απελευθερωτικού Αγώνα, όπως αναφέρει στα Απομνημονεύματά του, προσευχόταν για να πάρουν δύναμη οι Έλληνες. Λέει χαρακτηριστικά: 
«Έκατσα που εσκαπέτισαν με τα μπαϊράκια τους απεκατέβηκα κάτω. Ήταν μιά εκκλησία εις τον δρόμον, η Παναγία στο Χρυσοβίτσι, και το καθησιό μου ήτο όπου έκλαιγα την Ελλάς...Σίμωσα, έδεσα το άλογό μου σ' ένα δένδρο, μπήκα μέσα και γονάτισα. Παναγία μου είπα από τα βάθη της καρδιάς μου και τα μάτια μου δάκρυσαν. Παναγία μου βοήθησε και τούτη τη φορά τους Έλληνες να ψυχωθούν. Έκανα το Σταυρό μου, ασπάσθηκα την εικόνα της, βγήκα από το εκκλησάκι, πήδηξα στο άλογό μου και έφυγα. Σε λίγο μπροστά μου ξεπετάγονταν οχτώ αρματωμένοι, ο εξάδελφός μου ο Αντώνης Κολοκοτρώνης και επτά ανήψια του. - Κανείς δεν είναι στην Πιάνα, μου είπε ο Αντώνης. Ούτε στην Αλωνίσταινα. Είναι φευγάτοι. - Ας μη είναι κανείς αποκρίθηκα. Ο τόπος σε λίγο θα γιομίση παλληκάρια...Ο Θεός υπέγραψε την λευτεριά της Ελλάδος και δεν θα πάρη πίσω την υπογραφή του». 
Η πίστη και η φιλοπατρία του Κολοκοτρώνη, όπως και των άλλων αγωνιστών του 1821, ήταν τα στοιχεία που στάθηκαν καθοριστικά για την λευτεριά του Έθνους μας: Κι επειδή τελευταία μερικοί κάνουν πως τα...ξεχνούν, τους τα υπενθυμίζουμε με αδιάψευστα ντοκουμέντα όπως αυτό το βίντεο, από τα μέρη όπου ζήταγε την βοήθεια της Υπεραγίας Θεοτόκου ο μεγάλος Κολοκοτρώνης!           http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2012/08/blog-post_9102.html

Τρίτη 14 Αυγούστου 2012

Λόγος στην Κοίμηση της Θεοτόκου Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

 



Τον καθένα από μας τον βασανίζει το ερώτημα: τι θα γίνει με μας και τι μας περιμένει μετά το θάνατο; Μία σαφή απάντηση σ' αυτό το ερώτημα μόνοι μας δεν μπορούμε να την βρούμε. Αλλά η Αγία Γραφή και πρώτα απ' όλα ο λόγος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας αποκαλύπτουν αυτό το μυστικό. Μας το αποκαλύπτουν επίσης το απολυτίκιο και το κοντάκιο της μεγάλης αυτής γιορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου και οι εκκλησιαστικοί ύμνοι που ψάλλονται σ' αυτή τη γιορτή.

Θέλω όλοι σας να καταλάβετε, γιατί ο θάνατος της Υπεραγίας Θεοτόκου και Παρθένου Μαρίας λέγεται Κοίμησή της. Ο μέγας απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος στο 20ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως μιλάει για τον πρώτο και το δεύτερο θάνατο. Ο πρώτος μόνο θάνατος, ο οποίος είναι αναπόφευκτος για όλους τους ανθρώπους, περιμένει και τους αγίους και τους δικαίους. Αλλά ο δεύτερος, ο φοβερός και αιώνιος θάνατος, περιμένει τους μεγάλους και αμετανόητους αμαρτωλούς, οι οποίοι αρνήθηκαν την αγάπη και την δικαιοσύνη του Θεού και είναι καταδικασμένοι να βρίσκονται αιωνίως σε κοινωνία με το διάβολο και τους αγγέλους του.
Στο Ευαγγέλιο του ίδιου μεγάλου αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου διαβάζουμε τα λόγια του Χριστού, τα οποία είναι πολύ στενά συνδεδεμένα με όσα γράφει η Αποκάλυψη: «αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ίωάν. 5, 24).
Το ακούτε, το καταλαβαίνετε; Νομίζω ότι ακόμα και θα πρέπει να σας κινήσει την περιέργεια το γεγονός ότι όλοι όσοι υπακούουν στο λόγο του Χριστού και πιστεύουν στον Ουράνιο Πατέρα του, ο οποίος τον έστειλε, αμέσως μετά το θάνατο τους θα περάσουν στην αιώνια ζωή. Δεν υπάρχει λόγος να δικαστούν αυτοί που έχουν ζωντανή πίστη στο Θεό και υπακούουν στις εντολές του.
Και στους μεγάλους δώδεκα αποστόλους είπε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός: «αμήν λέγω υμίν ότι υμείς οι ακολουθήσαντές μοι, εν τη παλιγγενεσία, όταν καθίση ο Υιός του ανθρώπου επί θρόνου δόξης αυτού, καθίσεσθε και υμείς επί δώδεκα θρόνους κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ» (Ματθ. 19, 28). Δικαστές και κατήγοροι θα είναι κατά την Φοβερά Κρίση του Θεού οι Απόστολοι του Χριστού και, βεβαίως, είναι τελείως αδύνατο να φανταστούμε να δικάζονται η Υπεραγία Θεοτόκος και Αειπάρθενος Μαρία, ο Βαπτιστής του Κυρίου Ιωάννης, οι μεγάλοι προφήτες του Θεού, ο Ηλίας και ο Ενώχ τους οποίους ζωντανούς τους πήρε ο Θεός στον Ουρανό, όλο το αμέτρητο πλήθος των μαρτύρων του Χριστού, οι δοξασμένοι από τον Θεό άγιοι αρχιερείς και θαυματουργοί με επί κεφαλής τον άγιο Νικόλαο, αρχιεπίσκοπο Μύρων της Λυκίας.
Είναι αδύνατον ακόμα και να περάσει από το μυαλό μας η σκέψη πως θα δικαστούν αυτοί, οι όποιοι άκουσαν από το στόμα του Χριστού: «Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν» (Λκ. 17, 21). Σ' αυτούς τους μεγάλους αγωνιστές του Χριστού, σαν σε πολύτιμους ναούς κατοικούσε το Άγιο Πνεύμα. Ακόμα και ζώντας στη γη, αυτοί βρισκόταν στην άμεση κοινωνία με τον Θεό, επειδή έτσι είπε ο Κύ¬ριος μας Ιησούς Χριστός: «Εάν τις αγαπήση με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυ¬τόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ' αυτώ ποιήσομεν» (Ίωάν. 14, 23).
Ή Υπεραγία Παρθένος Μαρία υπήρξε άχραντος ναός του Σωτήρος και σ' αυτήν κατοίκησε το Άγιο Πνεύμα και από την αγιότατη μήτρα της έλαβε το ανθρώπινο σώμα ο Υιός του Θεού, ο Οποίος κατέβηκε από τους Ουρανούς. Γι' αυτό ο σωματικός της θάνατος δεν ήταν θάνατος αλλά Κοίμηση, δηλαδή ένα άμεσο πέρασμα από τη Βασιλεία του Θεού εντός της στη Βασιλεία των Ουρανών και την αιώνια ζωή.
Μού ήρθε τώρα στο μυαλό και κάτι καινούριο. Σ' ένα από τα προηγούμενα κηρύγματα μου σάς έλεγα, ότι έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε, ότι και το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου με τη δύναμη του Θεού έγινε άφθαρτο και ανελήφθη στους ουρανούς. Αυτό μάς λέει και το κοντάκιο της μεγάλης γιορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου: «Την εν πρεσβείαις ακοίμητον Θεοτόκον, και προστασίαις αμετάθετον ελπίδα, τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν ως γαρ ζωής Μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον».
Προσέξτε: «τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν». Σκεπτόμενοι αυτό, ας θυμηθούμε και τι γράφει η Αγία Γραφή για το θάνατο του μεγαλυτέρου προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης, του Μωυσή στο 34ο κεφάλαιο του βιβλίου του Δευτερονομίου, ότι πέθανε σύμφωνα με το λόγο του Θεού στο όρος Νεβώ και τάφηκε στη γη Μωάβ. Ο τάφος του μεγάλου αυτού προφήτη έπρεπε να είναι για πάντα τόπος προσκυνήματος για όλο το λαό του Ισραήλ. Όμως στη Βίβλο διαβάζουμε, ότι: «ουκ οίδεν ουδείς την ταφήν αυτού έως της ημέρας ταύτης» (Δευτ. 34, 6). Όμως κατά τη Μεταμόρφωση του Κυρίου στο όρος Θαβώρ εμφανίστηκε ο Μωυσής στον Κύριο και Δεσπότη του τον Ιησού μαζί με τον προφήτη Ηλία, ο οποίος αρπάχτηκε ζωντανός στους ουρανούς.
Νομίζω ότι δεν θα είναι αμαρτία αν θα πούμε, ότι το σώμα του μεγάλου Μωυσή, όπως και το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου, με τη δύναμη του Θεού, έμεινε άφθαρτο. Γι' αυτό και ο τάφος του είναι άγνωστος.
Να σκεφτόμαστε, αδελφοί και αδελφές μου, την μακάρια Κοίμηση της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας και να θυμόμαστε τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ίωάν. 5, 24). Να μάς αξιώσει ο Θεός να γευθούμε και εμείς οι αμαρτωλοί τη μεγάλη αυτή χαρά, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, φ η δόξα και το κράτος συν τω ανάρχω αυτού Πατρί και τω Παναγίω Αυτού Πνεύματι εις τους αιώνας. Αμήν.
ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ
ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ
ΤΟΜΟΣ Γ'
ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

Παρασκευή 10 Αυγούστου 2012

Καρλομάγνος: Η πηγή του Κακού / Ο δημιουργός του Πρώτου Ράιχ / Ο ιδρυτής της "Δύσης".

 


Ο ιδρυτής και δημιουργός αυτού που λέμε σήμερα "Δύση", ο μέγας Κάρολος ή Καρλομάγνος, είναι για τους Δυτικούς σήμερα ο μέγιστος των Βασιλέων στην ιστορία ολόκληρης της Δυτικής Ευρώπης και ένας από τους τέσσερις σπουδαιότερους όλων των εποχών (σύμφωνα με αυτούς). Ο Καρλομάγνος, ο Βασιλιάς σύμβολο, που ξυπνούσε και κοιμόταν με το όνειρο πως να κλέψει την δόξα και το ανυπέρβλητο μεγαλείο του Βυζαντίου.

Η ζήλια του κατά των προγόνων μας και η δίψα του για δόξα και εξουσία εφάμιλλη της Ρωμαίικης (Βυζαντινής) τον έσπρωξαν αρχικά στο να ζητήσει σε γάμο την χήρα Αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία με σκοπό να αναρριχηθεί στο θρόνο του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Όταν οι προσπάθειές του απέτυχαν δεν το έβαλε κάτω. Με λυσσαλαία προπαγάνδα προσπαθούσε να επηρεάσει τον υπό αιχμαλωσία λαό της Δυτικής Ρωμανίας (που έως τότε ένιωθε ίδιος λαός με αυτόν της Κωνσταντινούπολης και Ανατολικής Ρωμανίας), λέγοντας ότι η Ρωμαίικη (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία δεν είναι Ρωμαίικη ούτε και Ορθόδοξη, γιατί εγκατέλειψε τη λατινική γλώσσα, εγκατέλειψε τη Ρώμη σαν πρωτεύουσα και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και τέλος γιατί είναι αιρετική και δεν δέχεται το φιλιόκβε.

Οι Ρωμιοί της Δύσης και οι Πάππες, που τότε ήταν Ορθόδοξοι, αντιστάθηκαν στον κατακτητή φράγκο Καρλομάγνο, όμως εκείνος κατάφερε τα Χριστούγεννα του 800 μ.Χ. να στεφθεί από τον Πάππα Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων προσπαθώντας έτσι να κλέψει έναν τίτλο, που δεν ανήκε ούτε στον ίδιο, ούτε στη γερμανική φυλή των φράγκων. Ταυτόχρονα αυτός και οι απόγονοί του ξεκίνησαν να λένε την Αυτοκρατορία των προγόνων μας Γραικική Αυτοκρατορία και όχι Ρωμαίικη. Μέχρι και πριν μερικά χρόνια στα λεξικά τους ο Γραικός (για αυτούς) σήμαινε ο περιθωριακός, ο πονηρός, ο απατεώνας.
Ο βάρβαρος αυτός γερμανός της φυλής των φράγκων σαν αυτοκράτωρ πλέον έβαλε τα θεμέλια της Αγίας Ρωμαίκης Αυτοκρατορίας. Της Αυτοκρατορίας του γερμανικού έθνους, του Πρώτου Ράιχ, που κράτησε για 9 αιώνες περίπου.

Η Δυτική Ευρώπη έχει την μορφή, που έχει σήμερα κατά κύριο λόγο, εξαιτίας αυτού του ανθρώπου, του Καρλομάγνου.
Ονόμασε τους Έλληνες Ρωμιούς προγόνους μας αιρετικούς Γραικούς και τόνισε με σατανική μαεστρία στους Δυτικούς συμπατριώτες μας Ρωμιούς το πρόσθετο "Λατίνοι" για να μας διαχωρίσει.
Αυτός ήταν ο πραγματικός υπαίτιος του σχίσματος, που συνέβη μερικούς αιώνες αργότερα.
Αυτός μετέτρεψε την Δυτική Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη στο γερμανο-βάρβαρο έκτρωμα, που υπάρχει ως σήμερα (καισαροπαπισμός), διώχνοντας αρχικά από την υπόδουλη σε αυτόν Γαλατία (Γαλλία) όλους τους Έλληνες επισκόπους και βάζοντας στη θέση τους φραγκο-γερμανούς.
Αυτός έβαλε τα θεμέλια για τον Μεσαίωνα, που έζησε η Ευρώπη.
Αυτός για το άδικο και πρωτόγονο σύστημα του φεουδαρχισμού.
Αυτός και οι απόγονοί του για το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας (σύμφωνα με τον Σ.Ράνσιμαν), την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους φράγκους το 1204.

Μέχρι και σήμερα εμπνέει, θυμίζει την ισχυροποίηση της Δύσης και είναι το σύμβολο των ισχυρών σύγχρονων σταυροφόρων της νέας τάξης πραγμάτων.

Όταν κάποτε η ιστορία ξαναγραφτεί, θα πρέπει να αποκαταστήσει την αλήθεια για τα έργα και τις ημέρες του μεγάλου αυτού ανθέλληνα.

Γ.Θ
yiorgosthalassis.blogspot.com

Πέμπτη 9 Αυγούστου 2012

Τα Μυστήρια των Παλαιοημερολογιτών θεωρούνται ως μη γενόμενα και θα πρέπει να επαναλαμβάνονται εξ υπαρχής.

Συνοδική Επιτροπή επί των Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων:


Συνοδική Επιτροπή επί των Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων
ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΗΤΩΝ
ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΩΣ ΜΗ ΓΕΝΟΜΕΝΑ

Η διόρθωση του Ιουλιανού Ημερολογίου έγινε για να συμβαδίζει η Εκκλησία με τα πολιτικά θέσμια και να μην ταλαιπωρούνται τα τέκνα Της. Κάνοντας αυτή την προσαρμογή η Αγία μας Εκκλησία δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να εφαρμόσει τον ΛΗ΄ Κανόνα της Πενθέκτης Συνόδου, σύμφωνα με τον οποίο, «τοις πολιτικοίς και δημοσίοις τύποις και η των εκκλησιαστικών πραγμάτων τάξις ακολουθείτω». Άλλες Εκκλησίες που δεν είχαν πρόβλημα συνεργασίας με την Πολιτεία, κράτησαν το Ιουλιανό Ημερολόγιο, χωρίς να διακόψουν την κοινωνία τους με τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Είμαστε συνεπώς ενωμένοι με την Εκκλησία των Ιεροσολύμων, με την Μοναστική Πολιτεία του Αγίου Όρους, με την Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης του Σινά και με τις Σλαβικές Εκκλησίες που ακολουθούν το μη διορθωθέν Ιουλιανό Ημερολόγιο. Συλλειτουργούμε και συμπροσευχόμεθα τόσο στις νέες όσο και στις παλαιές ημερομηνίες, χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα, γιατί το ημερολόγιο είναι ένα εργαλείο και τίποτε περισσότερο. Ακόμη, η Εκκλησία μας έχει δεχτεί και ευλογήσει και τη λειτουργία Ενοριών που ακολουθούν το μη διορθωθέν Ιουλιανό ημερολόγιο. Αυτή την τόσο απλή αλήθεια δεν μπόρεσαν ή δε θέλησαν να εννοήσουν ορισμένες ομάδες αδελφών μας. Δεν εμπιστεύτηκαν τη Μητέρα Εκκλησία, αλλά «διέρρηξαν τον Άραφον Χιτώνα του Χριστού». Κυριάρχησε μια περίεργη λογική της ατομικής επιλογής και όχι της συλλογικής πορείας κάτω από τη Σκέπη της Εκκλησίας. Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη. Ακολούθησαν τους Προτεστάντες, τους οποίους υποτίθεται πολεμούν. Η πολυδιάσπασή τους δεν αποτελεί πλέον έκπληξη. Η Αγία μας Εκκλησία δέχεται πολλές αιτήσεις οργανωμένων ομάδων Παλαιοημερολογητών και πολύ περισσότερες μεμονωμένων προσώπων, που εκφράζουν τον πόθο επανόδου στους κόλπους Της. 
 
   Τα Μυστήρια των Παλαιοημερολογιτών θεωρούνται ως μη γενόμενα και θα πρέπει να επαναλαμβάνονται εξ υπαρχής. Τούτο ισχύει και προκειμένου περί μιας ομάδας αδελφών, που ζήτησαν επανένταξη μετά του «Ιερέως» των στην Εκκλησία. Τα στοιχεία που προσκομίσθησαν στην Ιερά Σύνοδο για την Κανονικότητα της Ιερωσύνης του Ιερέως δεν είναι επαρκή. Έχουμε συνεπώς αμφισβήτηση της Χειροτονίας και στην περίπτωση αυτή ισχύει η με αρ. 1027/6367/765/21-6-1996 Απόφαση της Ιεράς Συνόδου, σύμφωνα με την οποία η Χειροτονία πρέπει να τελείται εξ υπαρχής από Κανονικό Επίσκοπο της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Το ίδιο θα μπορούσε να ισχύσει και για το Βάπτισμα των μελών της ομάδας αυτής. Όμως η Ιερά Σύνοδος, κατ’ άκραν επιείκειαν και εφαρμόζοντας την Εκκλησιαστική Οικονομία, δέχτηκε φιλανθρώπως την εισδοχή της Ομάδος στην Εκκλησία δια Χρίσεως Αγίου Μύρου. Η Ιερά Σύνοδος προχώρησε σε ένα ακόμη βήμα, άξιο αναφοράς. Επέτρεψε στην ομάδα αυτή τη χρήση του μη διορθωμένου Ιουλιανού Ημερολογίου, ώστε να μην αποκοπούν από τις συνήθειές τους ηλικιωμένα κυρίως πρόσωπα. 

Ἀντιαιρετικὸν Ἐγκόλπιον    www.egolpion.com